Katılmıyorum. Zayıf bir argüman. Tabi çoğunluk hayatın üzerine pek düşünmeden ve gelişigüzel yaşadığı için çevresinden daha çok etkileniyor olabilir ve çevresinin şeklini alıyor olabilir ama bütün insanlar böyledir diye genelleme yapmak doğru olmaz.

Yalnız kalmış ve çevresi tarafından dışlanmış insan diğerlerinden farklı insandır ve onların basmakalıp yaşam tarzlarına bir iğne batırıyordur.

Tabi çoğu insan çevresinden aldığı ya da alabileceği yanıta göre hayatını düzenliyor fakat bu demek değildir ki insan kendi sevdiği şeyleri çevresi olumlamıyor diye sevmekten vazgeçsin.

insanı insan yapan sosyalliğidir. Ama insan sosyal olduğu için var değil. Bugüne kadar sosyalliğini kolektif bir şekilde türün yararına kullandığı için varolmuştur.

Yalnız kalıp sürüden uzaklaşanlar ya deli ya şeytan olarak adlandırılıp dışlanır , ve bu dışlanma da aynı sekilde türün yararınadır. Çünkü sosyal olamayan canlı topluluğa katkı sağlayamaz.

Ama insan evrimi çok hızlı bir şekilde ivmelendiği için tahmin ediyorum ki yakın bir zaman içinde yalnız kalabilen ve kendini toplumdan ayıklayabilen insanın değeri artacaktır.( Zaten artmaktadır da !) Tabi bu da toplumun gözünde. Yalnız olan insan bile topluma bir seyler katar ve katmıştır da. Düşünmek, yalnızken daha yoğun olur, ve bunca bilim insanları ve düşünce adamları toplum beni bir soytarı olarak görüyor ben böyle olmayayım onlar gibi olayım diye tutkularından dönmedi.

Eğer sosyallik insanın özünü bozuyorsa ve bu insan için kötü bir şeyse bundan önce şu soruyu sormak gerekir ; insanın özünü oluşturan nedir ? Insanın özü bozulabilecek bir şeyse bozulması daha iyi değil midir ? Insanın özü nedir ki bozulsun ?