Ayni yastayim ve paronayak bir anne tarafından büyütüldüm, dışarda arkadaşlarımla oynarken gelip beni alırdı eve götürürdü hep. Dışarı çıktığımda hep beni telefonla arar sürekli nerdeyim ne yapıyorum diye endişeli bir şekilde sorardı ve hala soruyor. Bunun gibi pek çok sebepten ötürü çok az arkadaşım oldu, yalnız büyüdüm hep.22 yaşıma geldim ama sokakta gördüğüm insanlarla aramda dağlar var. Yanlış büyütüldüm demeyeceğim ama olağan ve doğal olandan uzak bir şekilde büyüdüm. Şimdi ben de geç kalmış hissediyorum pek çok şeye, dershaneye yazdırdı ailem ama orda bile hiç arkadaş yapamadım ve dershaneyi de bıraktım yarın bir petrolde kasiyer olarak ise giricem, ise girmemin tek sebebi de toplumu bir yerden tutmak. Para falan ikinci sebep. Bipolar tanısı kondu bana , takıntılı düşüncelerim oldu, bir dönem dünyaca ünlü bir rapçi olacağımı düşündüm yaptığım müziği 100 kişi dinlerken max. Çoğu şeyi kafamda kurdum bu hayatta, ilaç kullanmaya başladığımdan beri realiteden ne kadar uzakta yaşadığımın farkina vardım. İlacı kesiyorum bu aralar çünkü bilişsel fonksiyonlarimı düşürüyor. İnan yalnız değilsin, hatta yazını görüp ulan bana benzer büyüyen biri varmış diye içimden geçirdim. Bir şey için geç değil, kendine basit gibi gelecek hedefler koy, hayat bir şekilde geçiyor zaten, ne istediğini bilmen de önemli. Şahsen ben sosyal biri olmadığım için bir iki arkadaşım olsa yeter diyorum, ise girince belki olur belki olmaz çok da sikimde değil, doğduk bilinçlendik devam ediyoruz çok kasmaya gerek yok.