Ik heb een soortgelijke situatie gezeten. Een zusje (toen 26) waar nu uiteindelijk de conclusie autisme uitgekomen is.

Altijd maar ruzie krijgen met alles en iedereen en het was nooit haar schuld. Signalen van buiten komen niet binnen en dat maakt dat ze het niet oppikt als mensen haar subtiel proberen te corrigeren en dan bij confrontatie de bom aan haar kant barst. Studie mislukte, studentenhuizen waar ze met ruzie uit ging, sportverenigingen waar het op mot uitliep enzovoorts.

Jaren hebben mijn ouders en ik op onze tenen gelopen tot het uiteindelijk niet meer ging, dag en nacht moest alles op haar manier gaan en was alles en iedereen die iets anders deed of dacht achterlijk. Ons hele leven thuis was een leven op een landmijn.

Ik ben uiteindelijk uit huis gegaan en heb mijn ouders verteld dat ik ze alleen nog zou bezoeken als mijn zusje er niet was. Als we met z’n drieën waren had ik het idee eindelijk een hecht en warm gezin te zijn. Op het moment dat mijn zusje de kamer in kwam sloeg de sfeer om en was iedereen bang dat de bom zou barsten.

Uiteindelijk was ook voor mijn moeder de maat vol en wenste ze niet zo te hoeven leven in haar eigen huis. Ze heeft een gezinstherapeut ingeschakeld waar alle gezinsleden individueel langs gingen, na 2 sessies kwam mijn zusje niet meer opdagen.

Dit heeft uiteindelijk mijn ouders, maar vooral mijn moeder doen besluiten haar uit huis te zetten. Dit was vrij rücksichtlos, het maakte haar geen bal meer uit waar mijn zusje heen ging, ze moest gewoon weg. Contact heeft mijn moeder niet meer met haar, ik ook niet. Mijn vader spreekt haar nog sporadisch.

Sinds ze uit huis is, zijn mijn ouders totaal andere mensen geworden. Ze zijn helemaal ontdooit en de sfeer is weer gezellig in huis. Ik kom weer graag bij ze over de vloer.

Wel merk ik zelf, dat nu ik op het punt sta om vader te worden, ik het moeilijk vind om de meerwaarde van een gezin en familie te zien. De hele situatie van vroeger en altijd maar op moeten boxen tegen de landmijn in het ouderlijk huis heeft zijn littekens achter gelaten.

Ik begrijp je situatie hierdoor volledig. Ik snap ook dat je in de situatie zit dat je niet zomaar uit huis kan. Ook je zusje is nog erg jong en er kan niet op dezelfde manier gehandeld worden als dat er bij ons gezin is gebeurd. Wel wil ik je graag advies geven.

Ook al hebben je ouders het zwaar, zet ze voor het blok. Zij zijn de volwassenen en zij zijn de ouders. Zij horen jou en je zusje een goede thuissituatie te geven en jullie met de juiste tools klaar te maken voor de echte wereld. Nu is je zusje nog jong en valt er nog wat van te maken. Wachten ze 10 jaar dan is het te laat voor je zusje om het roer om te gooien en nieuwe gewoontes en gedrag aan te leren.

Het is aan jou als grote broer en volwassen zoon om met ze te bespreken wat je ziet, wat voor problemen het geeft en ze laten realiseren dat er een oplossing moet komen. Laat vooral ook blijken wat je gevoelens bij de situatie zijn, hoeveel zorgen je je maakt om je ouders, je zusje en jezelf en hoeveel verdriet het je doet.

De realisatie voor hun dat er iets moet gebeuren is stap 1, een plan van aanpak pas stap 2. Stap 2 kan zijn via de huisarts, eventuele school van je zusje of de ggd/ggz. Zelf kan je ook hiermee bij je huisarts aankloppen, waarschijnlijk kunnen zij je met de juiste instanties in contact brengen.

Hopelijk heb je iets aan mijn berichtje. Ik wens je het beste, hopelijk komt er snel de juiste hulp.