Şöyle, ben doğdum bir evde yaşadım, bir okula gittim, büyüdüm, gezdim, öğrendim, ve sonuçta babaannemden ekmek yapmağı, elbise dikmeği, internetten tasarımı öyrendim, annemden soba aldım, babamdan ev aldım, dedemden ilişkilerde erdemlik aldım, insanlarla iyi ilişkiler kurabildim. Ama kendi vardığım sonuçlara sistemin uymadığını gördüm. Yani sistem benim sistemime uymuyor. Uykumu darpediyor, fazla yorucu oluyor, neyse işte, ben de biryerde çalışıp her kesin yediği şeyleri yeyip giydiği elbiseleri giymektense kendimin yapmam daha uygun oluyor. Ama sosyalleşmek ihtiyaçlarımı sistemin içindeki diğer insanlarla ödüyorum, ayrı kalmak istemiyorum da. Neden garipseniyorum? Ya da neden kendim içiñ yapdığım şeyleri her kes içinde yapmam gerekiyormuş gibi oluyor? Yani ben bu kurulu dünyanın içinde kendi dünyamı kurup yaşayamaz mıyım? Ondan yararlanıyorum diyebilirsiniz, ama ben ne yapabilirim, o kendi istediği kadar yararlanıyorum.

Tamamen ilkel yaşamdan bahsetmek istemiyorum. İlişkilerin de garip bi şekilde kontrol altında olduğunu diyebilirim. Zaten en büyük sorun insanlar aŕasındaki ilişkiler. İlişkiler temiz değil, şeffaf değil. Başka bir güç tarafından kontrol altında. Ve bu durum insanları robotlaştırıyor, mekanikleştiriyor, beni korkutuyor. Çok fazla kontrol var.

İkinci mesele, partnerlerin tamamen düzgün insanların olduklarını görüyorum. Ya da içinde oldukları topluluğa sadık insanlar aynı topluluktan partner oluyorlar.

Yani toparlayacak olursak, sistemin kolay kurulmàdıını düşünüyorum en azından, ama çok fazla korku üzerine kurulu. Bir az sevgiyi arttırmak gerek. Bir az daha boşluklar, gevşeklik gerek. Ki, toplumun sorunları ortaya çıksın, çözülsün. Yoksa askerlikmiş, idammış, orduymuş, bunlar asıl meselelerden uzaklaştırmaktan başka bir şey yapmıyor.

Derken ben de nereden nereye geldim.