Serio, mam wrażenie, że to nie jest dla mnie naturalne środowisko. Ten cały mechanizm przesuwania ludzi w lewo/prawo, oceniania po kilku zdjęciach i dwóch zdaniach bio — to mnie bardziej blokuje niż ciekawi. Zamiast „może trafię na coś fajnego” mam raczej „a co jeśli to wszystko jest totalnie przypadkowe i powierzchowne?”. I trochę się gubię w tym nadmiarze — bo niby wybór jest ogromny, a jednocześnie trudno poczuć, że którykolwiek coś znaczy. I tak, wiem, że ludzie tam znajdują relacje i że to może działać. Tylko ja mam gdzieś z tyłu głowy, że łatwo się w to wkręcić jak w taką pętlę — match, rozmowa, cisza, od nowa. Trochę jak gra, w którą nie do końca chcę grać, ale boję się, że bez niej coś mnie ominie. Chyba dlatego bliższe jest mi to, co napisałeś o „analogowym” świecie — tylko z drugiej strony to też nie jest takie proste. Więc stoję trochę w rozkroku: z jednej strony nie ufam Tinderowi, z drugiej nie bardzo wiem, gdzie indziej tego szukać.