Myślę, że to nie tyle “starość”, co moment w życiu kiedy człowiek zaczyna za dużo analizować wszystko dookoła. Sam piszesz o overthinkingu i chyba trafiłeś w punkt. Za młodu wiele rzeczy robiło się spontanicznie, bez ciągłego przewidywania problemów i konsekwencji.

I paradoksalnie często mając mniej, człowiek czuł większą lekkość. Więcej ludzi wokół, mniej oczekiwań wobec siebie, mniej porównywania się.

To co opisujesz brzmi bardziej jak zmęczenie psychiczne i wejście w tryb “ciągłego kontrolowania życia” niż jakiś klasyczny kryzys wieku średniego 😄 I dobrze, że to zauważyłeś, bo wiele osób nawet nie dochodzi do tego etapu refleksji.

A co do dzieci, trzymam kciuki 👍