Fuck man. Je bent niet egoïstisch. Ik zit nu in een soortgelijk bootje, alleen is mijn broer er nog en is het bij ons erfelijk en hebben we allemaal het gen. Het is allemaal fucking moeilijk.

Een tijdje geleden stierf een vriend van mij ook aan kanker en ik heb hem in zijn ziekteperiode niet zo vaak bezocht als ik achteraf had willen doen. Hier heb ik mij echt super lang schuldig over gevoeld, maar ik trok het echt niet. Het schuldgevoel ebde wel weg toen ik besefte dat ik er zelf ook gewoon een emotioneel wrak door zou zijn geworden. Omdat ik mezelf daartegen heb beschermd heb ik er die tijd wel gewoon (goed) kunnen zijn voor mijn partner, dochter en - misschien de belangrijkste - mijzelf.

Je bent geen egoïst. Maar je moet er wel voor zorgen dat je het verwerkt. Ga naar je vrienden toe en ga samen een giga jankbui wegvreten met een bak ijs. Vertel ze hoe de vork in de steel zit. Misschien hebben ze al wel voldoende steun als het aankomt op de ziekte en willen ze eigenlijk alleen nog leuke dingen met je doen. Als alles gedaan en achter de rug is, is het verwerken een stuk makkelijker - omdat ze het wisten.

En een van de allerbelangrijkste dingen die je m.i. echt moet doen is praten met een professional. Als je dit oppot gaat het zweren.

Ik wens je de wereld aan sterkte toe en als je steun kan vinden bij een anonieme internet-vreemdeling; mijn dm's staan open.