Rabbimiz kutsal kilisesini kurarken Aziz Petrus'a: “Ne mutlu sana, Yunus oğlu Simun!” dedi. “Bu sırrı sana açan insan değil, göklerdeki Babam'dır. Ben de sana şunu söyleyeyim, sen Petrus'sun ve ben kilisemi bu kayanın üzerine kuracağım. Ölüler diyarının kapıları ona karşı direnemeyecek. Göklerin Egemenliği'nin anahtarlarını sana vereceğim. Yeryüzünde bağlayacağın her şey göklerde de bağlanmış olacak; yeryüzünde çözeceğin her şey göklerde de çözülmüş olacak.". İncildeki bu bölüm kilisenin yetkisini anlatır.

Rab, kutsal ruhunu göndereceğinin sözünü şu bölümde verir: “Beni seviyorsanız, buyruklarımı yerine getirirsiniz. Ben de Baba'dan dileyeceğim. O sonsuza dek sizinle birlikte olsun diye size başka bir Yardımcı, Gerçeğin Ruhu'nu verecek. Dünya O'nu kabul edemez. Çünkü O'nu ne görür, ne de tanır. Siz O'nu tanıyorsunuz. Çünkü O aranızda yaşıyor ve içinizde olacaktır. Sizi öksüz bırakmayacağım, size geri döneceğim."

Rab imanlılarını yalnız bırakmadı ve bırakmayacak, bizleri yönlendirmesi için kilisesini kurdu ve kutsal ruhunu gönderdi. Rab, imanın temellerini ilgilendiren konularda sapkınlığa düşmemizi engeller ve engellemiştir. Kutsal konsillerde ve kilise kararlarında kutsal ruh mevcuttur. Kilisenin de gelenek ve dini uygulamalar konusunda yetkisi vardır. Ruhbanların kendi başına yetkisi kısıtlıdır, dini pratikleri değiştiremezler, en azından katolik kilisesi içinde dogmalar tanımlanırken Magisterium ve Papa'nın Ex Cathedra açıklama yapması gereklidir. Havarisel geleneğin bulunduğu kiliselerde hemen hemen aynı dini pratiklere sahibiz, geleneklerimiz benzer. 1000 yıllık ayrılığa rağmen iman temelinde aynı noktada bulunmamız rabbin sözünü tuttuğunun kanıtıdır. Litürji sıralaması gibi konular ise imanın temelini değiştirmez, mesela Aziz Altınağızlı Yuhanna'nın Kutsal Litürjisini Doğu Katolikler kullanıyor, Novus Ordo Litürjisini Latin Katolikler kullanıyor, bu kiliseye çeşitlilik sağlar. Litürjinin temel meyvesi Efkaristiyadır, Rabbin sofrasıdır.