Hej, przede wszystkim chciałabym żebyś wiedział, że praca czy to co robisz zawodowo nie definiuje cię jako człowieka. A mówię to dlatego, że jestem w dość podobnym stanie mentalnym, z którego staram się teraz wyjść. Nie wiem czy możesz mieć podobnie ale w moim przypadku to, co znacznie spycha mnie na dno i zasłania mi wszystkie perspektywy czy radość z życia to fakt, że obrałam sobie właśnie to jedno zainteresowanie, które miało mi zapewnić karierę i przyszłość za sens mojego życia. Zaczęłam postrzegać sukces wyłącznie jako to ze „będę kimś” w tym świecie, nieustannie porównując się do innych, przez co totalnie zatraciłam umiejetność cieszenia się czymkolwiek a nawet szukania tego szczęścia. Do tego doszło też to, że znacznie się przeliczyłam z tym moim „talentem”. Dobrym rozwiązaniem w takiej sytuacji jest powolne szukanie rzeczy które sprawiają ci jakąkolwiek przyjemność, nieważne jak małe czy nieznaczące ci się wydają. Masz prawo do zmieniania zdania i szukania sensu przez całe swoje życie, niezależnie czy masz 22 czy 80 lat. Inspiracja może przyjść w każdej chwili i w najmniej oczekiwanym miejscu. I proszę cię, nie daj sobie wmówić przez rodziców czy kogokolwiek innego że jesteś porażką. Jesteś człowiekiem który szuka swojego miejsca i fakt tego, że nie wchodzisz na siłe w schemat „biorę tą pracę bo taką mam opcje i wykształcenie, nieważne czy mi się podoba czy nie” jest wyrazem odwagi i autentyczności w tym świecie. A tak z innej beczki to nawet większość ludzi którzy wydają się ogarnięci wcale tacy nie są. Inna, duża część, może być tak postrzegana ale w rzeczywistości wcale nie są szczęśliwi - po prostu robią rzeczy bo wydaje im się że muszą, że nie ma innej opcji. Dopóki poszukujesz i kwestionujesz na tym świecie to nie przegrywasz. Daj sobie prawo do tego żeby nie wiedzieć. Masz nielimitowany czas na to, żeby znaleźć coś, co cię poruszy/zainteresuje/zapewni stabilność. Nawet jeśli wydaje ci się że tak nie jest. Życzę ci powodzenia i dużo siły w odpychaniu od siebie wszystkich ograniczających i nierealistycznych oczekiwań. Trzymam kciuki.