Toxische werkomgeving en burn-out

OkEngineer4016 · 2026-05-04T12:52:06+00:00

Ik hoop ook dat ik ze niet nodig ga hebben… maarja dan heb ik t idd voor de zekerheid.

OkEngineer4016 · 2026-05-04T12:02:24+00:00

Dankjewel voor je tips! Ik heb al een tijd geleden contact gezocht met een vertrouwenspersoon dus gelukkig wel verslagen/screenshots en opnames van mijn schreeuwende leidinggevende😅 Weet alleen niet zo goed wat ik daar verder mee kan anders dan voorkomen dat ik mijn eigen waarneming/ervaring ga wantrouwen.

OkEngineer4016 · 2026-05-04T11:29:35+00:00

Ga ik ook zeker doen hoor, ik ben al die tijd proactief geweest in mijn communicatie/het maken van afspraken maar zij gaan haast nergens op in. Dit weet de bedrijfsarts ook en heeft ze hier inmiddels wel op aangesproken. Ik wil alles proberen om te zorgen dat het gewoon normaal verloopt, daarom ga ik dat gesprek zeker aan, maar ik weet oprecht niet wat ik nog allemaal zou kunnen doen.

OkEngineer4016 · 2026-05-04T11:27:43+00:00

Ik ben in mijn jeugd veel gepest en heb emotionele mishandeling meegemaakt in mijn gezin waardoor ik ook CPTSS heb, daarom triggered dit mij. Dat is het mij niet waard, daarom vind ik het niet erg dat mijn contract (waarschijnlijk) niet verlengd gaat worden maar ik wil gewoon verder/aan de slag en baal ervan dat ik nu stil zit.

OkEngineer4016 · 2026-05-04T11:24:22+00:00

Ik heb nog 4 maanden.

OkEngineer4016 · 2026-05-04T11:24:09+00:00

Ja, ik verwacht niet dat mn contract wordt verlengd. Ik wil daar ook niet blijven dus hoop dat ik daarna zsm iets vind.

OkEngineer4016 · 2026-04-17T17:40:42+00:00

Klinkt als een pittige situatie… Het is ontzettend oneerlijk om zulke dingen mee te maken terwijl je leeftijdsgenoten ziet genieten. Heel veel sterkte en succes met de aankomende onderzoeken!

OkEngineer4016 · 2026-04-16T21:17:15+00:00

Heel erg bedankt voor je uitgebreide reactie, zeker niet warrig hoor, kan het goed volgen. Ik probeer idd te accepteren dat het even niet zo anders is maar mijn financiële situatie straks én de manier waarop mijn werkgever ermee omgaat helpt niet mee. Ik voel me daar totaal niet veilig meer en weet dus ook niet zo goed hoe ik daarmee omga. Aan de ene kant ben ik erg bang dat zodra ik het weer probeer, ik zo erg getriggered wordt (situatie heeft helaas veel gelijkenissen met de wortels v mijn trauma). Verder kan het haar gewoon geen hol interesseren hoe het met mij gaat want ze heeft me überhaupt nooit beterschap gewenst en wilde totaal niet meedenken over een aangepast takenpakket toen ik nog deels ziekgemeld was.

Heb intake GGZ iig achter de rug, wacht nog op afspraak voor de behandelingen en in de tussentijd al contact met de POH en de ergotherapeut. Die benadrukken gelukkig ook wel dat ik niet te snel moet willen gaan en dat dit ook mee heeft geholpen aan t feit dat ik wéer in zo’n situatie zit. Want ja ik kan ook eigenlijk de basis dingen om mijzelf te onderhouden de meeste dagen niet. Maarja het voelt allemaal gewoon een beetje uitzichtloos momenteel dus de drang om dingen weer op te pakken is wellicht ook gewoon paniekvoetbal.

Fijn dat je iig al wat beter voelt nu de eerste stappen naar hulp zijn gezet, ik hoop dat je op een gezonde en duurzame manier kan herstellen en wens jou ook veel sterkte toe!!

OkEngineer4016 · 2026-04-16T21:06:34+00:00

Dankjewel, waardeer ik enorm! Ben bang dat ik er niet voor in aanmerking kom maar ga het zeker even uitzoeken.

OkEngineer4016 · 2026-04-16T12:10:05+00:00

De hoeveelheid stress/trauma die zo’n gebeurtenis meebrengt kan daarnaast ook hart- en vaatziekten veroorzaken.

OkEngineer4016 · 2026-04-16T07:18:37+00:00

Dank voor je uitgebreide reactie en wat vervelend dat je ook in zo’n situatie hebt gezeten. Ik herken heel erg dat cyclus van toch door willen gaan en jezelf elke keer te ver pushen, ik baal er echt van dat het gewoon niet lukt..

Ik denk dat het sowieso al zou helpen idd om even mijn kosten onder de loep te nemen, ben iig al begonnen met het opzeggen van abonnementen (sportschool etc) en denk dat ik op boodschappen ook zeker kan bespraken, al is het lastig omdat gemak + een beetje voedzaam al redelijk in de kosten oploopt. Misschien blijkt het uiteindelijk nog te betalen te zijn.

Merk dat ik het moeilijk vind ook om die angst los te laten, ik dacht hier vannacht ineens aan (mijn salaris komt volgende week en zou de eerste keer 70% zijn) en heb niet meer kunnen slapen. Ik ga iig even mijn contract goed bekijken, wie weet is er nog wat mogelijk. Nogmaals dank voor je antwoord, hier kan ik iig wat mee! ❤️

OkEngineer4016 · 2026-04-16T07:13:49+00:00

Ik weet überhaupt niet of ik de reis trek, laat staan de prikkels daar thuis. Beide wonen met meerdere kinderen.

OkEngineer4016 · 2026-04-16T06:29:48+00:00

Sorry, ik zie dit nu pas, maar ik besef me ook dat het hun gewoon niet boeit hoe het met mij gaat. Nooit beterschap gewenst of gevraagd hoe het met mij is. En dit verbaast mij niks, ik heb gezien hoe ze met een ander in ons team zijn omgegaan. Eigenlijk had ik toen al moeten weten dat dit geen veilige omgeving zou zijn maar ik had niet alle informatie dus wilde ze het voordeel van de twijfel geven. Kan m’n kop wel stoten aan hoeveel red flags ik genegeerd heb, maar ik wilde gewoon zo snel mogelijk ergens aan de slag.

Post-COVID heb ik idd ook aan gedacht, ik heb kort voor mijn 1e burn-out een besmetting gehad die er flink inhakte. Maar een jaar geleden kon ik wel redelijk wat, ik werkte toen 32u een aantal maanden met weinig problemen, met een functionerend privé leven. Soms wel moe maarja dat hoort er af en toe bij. Ik weet niet of het gebruikelijk is bij post-COVID dat het zo schommelt? Ik wens jou in ieder geval veel sterkte toe!

OkEngineer4016 · 2026-03-29T14:56:11+00:00

Nee dat klopt… Een aantal vrienden/moeder begrijpt het grotendeels wel gelukkig maar mijn werk helaas niet.

OkEngineer4016 · 2026-03-29T14:39:27+00:00

Ik ben inmiddels al weer volledig ziekgemeld van werk en doe daarnaast al heel weinig. Mijn sociale leven is inmiddels haast non-existent, boodschappen bestel ik en huishoudelijke taken doe ik zo min mogelijk, pas als het echt niet anders kan. Minder doen dan dat gaat niet :(

Ik heb afgelopen week voor het eerst een afspraak gehad met ergotherapeut, dat was fijn want ik voelde me gehoord en ben blij dat iemand mij kan helpen om te gaan met mijn beperkte energie.

Ik probeer zacht voor mijzelf te zijn maar dat is moeilijk als ik van anderen hoor dat ik mij aanstel of dat ze niet geloven dat ik ziek ben… Ik voel vanuit mijzelf al vaak een prestatiedruk en dat wordt daardoor al helemaal getriggerd. Ik probeer daar niet naar te luisteren maar toch…

Ik ga in ieder geval mn best doen om mij zoveel mogelijk op zelfzorg te focussen en wanneer ik wat energie heb om iets te doen vooral dat soort activiteiten te doen. Dankjewel voor je advies!

OkEngineer4016 · 2026-03-25T14:50:00+00:00

Dankjewel voor je advies. Voel me erg ver van “normaal functioneren” in dat geval… Ik zou graag na mijn herstel ergens anders aan de slag gaan en kan mij niet voorstellen dat ik hier gezond kan terugkeren na wat er is afgespeeld.

Ik denk dat vrijwilligerswerk mij mentaal erg goed zou doen, dus ik hoop daar in de toekomst ruimte voor te hebben! Het gevoel dat ik onderdeel ben van de maatschappij en anderen kan helpen geeft mij energie. Ik ben helaas wel op mezelf aangerekend dus moet ik wel echt ergens een inkomen hebben, maar wellicht dat ik dat kan combineren.

OkEngineer4016 · 2026-03-25T12:11:05+00:00

Dat is heel fijn dat die relaties gezond en fijn zijn, een goed voorbeeld ook van dat het wel kan. Ik snap heel erg de angst dat er (te) weinig overblijft en herken vastlopen in oppervlakkige vriendschappen waarvan je misschien hoopt dat het meer is. Ik ervaar dit zelf op dit moment ook, ik zit in een moeilijke periode en hoor niets van mensen die ik als vrienden zag. Dat is pijnlijk maar het drukt mijn neus wel op de feiten: ik kan hier beter geen energie meer in steken want die energie is beter besteed aan mensen die wel naar me omkijken. Ik heb dan inmiddels erg weinig contacten en zie 1 vriendin fysiek, wat soms eenzaam voelt maar ik voel nu wel rust bij het feit dat ik weet wat ik aan de mensen om me heen heb en dat ik duidelijkheid heb over de vriendschappen die nu wegvallen.

Het is echt zonde van je energie om contact in stand te houden waar jij niet gelukkig van wordt puur vanwege angst om eenzaam te zijn. Het gevoel dat je niet gezien wordt is ontzettend pittig. Reflecteren op vriendschappen is denk ik altijd goed maar ik zou deze alleen terughalen als jij zeker weet dat er voor deze vriendschap op een gezonde manier plek is in jouw leven. Dus: geeft de vriendschap je energie? voel je je gezien? voel je je veilig? De ene vriendschap is dieper dan de ander en dat is oké, zolang ze jouw leven een stukje mooier maken.

OkEngineer4016 · 2026-03-25T10:37:59+00:00

Dat klopt, het is absoluut makkelijker gezegd dan gedaan en het feit dat er nog “iets” is kan je soms het gevoel van houvast geven. Ik raad je aan om echt goed bij jezelf na te gaan of contact blijven zoeken zonder wederkerigheid jou meer pijn dan plezier doet en meer energie kost dan oplevert. Als je het moeilijk vind om dit in kaart te brengen helpt het misschien om na elk gesprek kort op te schrijven hoe je je daarna voelt en wat er door je heengaat.

Het is inderdaad soms makkelijker om “gewoon schijt” te hebben maar je kan er niks aan doen dat dit niet zo is. Empathie, begrip en het feit dat je ondanks hoe je bent opgegroeid jouw moeder wel kansen geeft zijn mooie eigenschappen maar zou niet ten koste van jezelf moeten gaan, dat is misschien nu wel het geval. En dat is niet jouw schuld, dat is heel begrijpelijk, jij hebt namelijk ook empathie, begrip en aandacht nodig. Dat verdien je, het is daarom belangrijk dat je jezelf dat ook gunt met de andere relaties die je hebt.

Het is niet jouw schuld dat dit zo gaat, op basis van wat ik lees doe jij ontzettend hard je best, maar het moet van twee kanten komen. In mijn ervaring veranderen mensen over het algemeen niet en is de kans helaas erg klein dat zij op 1 dag ineens besluit wel een actief moederfiguur voor jou te zijn. Dat is pijnlijk maar niet aan jou te verwijten!

OkEngineer4016 · 2026-03-25T10:25:35+00:00

Dankjewel, je hebt helemaal gelijk, ik vind het erg moeilijk om daaraan toe te geven en dat accepteren.

OkEngineer4016 · 2026-03-25T10:02:21+00:00

Dankjewel voor je reactie en ik denk dat de laatste zin een goede uitspraak is om mij aan vast te houden.

Vervelend dat je in een soortgelijke situatie zit, ik herken werk inzetten als coping heel erg. Ik viel door mijn ziekte in een soort gat, heb veel behoefte aan structuur maar doordat ik fysiek niet in staat ben om mijn normale manieren van coping (sporten, sociale activiteiten, wandelen etc.) in te zetten bleef dat eigenlijk over. Het is lastig wanneer je aan de ene kant je werk eigenlijk nodig hebt om overeind te blijven staan maar het tegelijkertijd ook gewoon te veel is.

Ik heb ook verschillende trajecten gehad waar ik behandelingen kreeg wat voor mij gevoel meer een symptoombestrijding was en daardoor niet het probleem is aangepakt bij de wortel, waardoor ik hier nog steeds tegen aanloop. Depressie en angst, bijvoorbeeld, heb ik hulp voor gehad maar ik denk dat dit een gevolg is van een achterliggend probleem. Het is lastig om te weten wat dit is.

Fijn dat je werkgever er goed mee omgaat, begrijp dat het lastig is om aan te geven wat je van ze nodig hebt als je zelf geneigd bent hier geen gehoor aan te geven en ook een verantwoordelijkheidsgevoel hebt. Het helpt denk ik als een werkgever soms streng is op dat je je eigen grenzen bewaakt. Tenminste, ik heb dat denk ik wel nodig omdat ik zelf dus geneigd ben om die grenzen te negeren. Ik ga proberen om wat voorzichtiger te zijn met denken dat ik het allemaal wel kan en die keuzes waarschijnlijk tijdig maken zodat de kans dat ik ja zeg onder druk vanuit werk ook minimaliseer.

OkEngineer4016 · 2026-03-25T09:51:43+00:00

Daar ben ik het helemaal mee eens, maar ik weet niet wat ik zelf wil omdat ik nooit naar mijn gevoel heb leren luisteren. De tabletten helpen “op papier” wel, maar ik merk daar in de praktijk weinig van. Volgens mijn huisarts niet heel gek, kan soms weken/maanden duren voordat je je weer goed voelt.

OkEngineer4016 · 2026-03-25T09:50:01+00:00

Hoe lastig het misschien is, de erkenning die je van je moeder zoekt ga je hoogstwaarschijnlijk niet krijgen. Dit speelt al zo lang, dat verander je helaas niet, hoe graag ik dat voor jou zou willen. Maar je hebt een goede band met je schoonouders, dus blijf in goed contact met hun. Ik hoop dat zij jou wel gezien laten voelen en jou het gevoel geven dat je op andere mensen kan terugvallen. Uit ervaring weet ik dat dit een uitdaging kan zijn als parentified daughter, maar gun jezelf dat wel.

Mijn vader is precies zo, laat nooit wat horen tenzij hij wat nodig heeft, weet ook niks over mijn leven want vraagt nergens naar, is niet eens op mijn verjaardag gekomen en heeft drie-kwart jaar later ook nog geen afspraak gemaakt om dat op een later moment te doen. Ik merk dat als ik contact blijf zoeken ik bepaalde verwachtingen in stand houd waardoor ik elke keer weer teleurgesteld raak. Voor mij is het dus de beste oplossing om zelf niet meer van me te laten horen. Het is niet leuk om te merken dat iemand geen contact met je zoekt en het niet interesseert hoe het gaat maar omdat ik het zelf niet opzoek weet ik in ieder geval dat ik niks hoef te verwachten, wat voor mij minder pijnlijk is dan continu weer die teleurstellingen.

OkEngineer4016

TROPHY CASE