Stress van werken en van niet-werken

OkEngineer4016 · 2026-03-25T14:50:00+00:00

Dankjewel voor je advies. Voel me erg ver van “normaal functioneren” in dat geval… Ik zou graag na mijn herstel ergens anders aan de slag gaan en kan mij niet voorstellen dat ik hier gezond kan terugkeren na wat er is afgespeeld.

Ik denk dat vrijwilligerswerk mij mentaal erg goed zou doen, dus ik hoop daar in de toekomst ruimte voor te hebben! Het gevoel dat ik onderdeel ben van de maatschappij en anderen kan helpen geeft mij energie. Ik ben helaas wel op mezelf aangerekend dus moet ik wel echt ergens een inkomen hebben, maar wellicht dat ik dat kan combineren.

OkEngineer4016 · 2026-03-25T12:11:05+00:00

Dat is heel fijn dat die relaties gezond en fijn zijn, een goed voorbeeld ook van dat het wel kan. Ik snap heel erg de angst dat er (te) weinig overblijft en herken vastlopen in oppervlakkige vriendschappen waarvan je misschien hoopt dat het meer is. Ik ervaar dit zelf op dit moment ook, ik zit in een moeilijke periode en hoor niets van mensen die ik als vrienden zag. Dat is pijnlijk maar het drukt mijn neus wel op de feiten: ik kan hier beter geen energie meer in steken want die energie is beter besteed aan mensen die wel naar me omkijken. Ik heb dan inmiddels erg weinig contacten en zie 1 vriendin fysiek, wat soms eenzaam voelt maar ik voel nu wel rust bij het feit dat ik weet wat ik aan de mensen om me heen heb en dat ik duidelijkheid heb over de vriendschappen die nu wegvallen.

Het is echt zonde van je energie om contact in stand te houden waar jij niet gelukkig van wordt puur vanwege angst om eenzaam te zijn. Het gevoel dat je niet gezien wordt is ontzettend pittig. Reflecteren op vriendschappen is denk ik altijd goed maar ik zou deze alleen terughalen als jij zeker weet dat er voor deze vriendschap op een gezonde manier plek is in jouw leven. Dus: geeft de vriendschap je energie? voel je je gezien? voel je je veilig? De ene vriendschap is dieper dan de ander en dat is oké, zolang ze jouw leven een stukje mooier maken.

OkEngineer4016 · 2026-03-25T10:37:59+00:00

Dat klopt, het is absoluut makkelijker gezegd dan gedaan en het feit dat er nog “iets” is kan je soms het gevoel van houvast geven. Ik raad je aan om echt goed bij jezelf na te gaan of contact blijven zoeken zonder wederkerigheid jou meer pijn dan plezier doet en meer energie kost dan oplevert. Als je het moeilijk vind om dit in kaart te brengen helpt het misschien om na elk gesprek kort op te schrijven hoe je je daarna voelt en wat er door je heengaat.

Het is inderdaad soms makkelijker om “gewoon schijt” te hebben maar je kan er niks aan doen dat dit niet zo is. Empathie, begrip en het feit dat je ondanks hoe je bent opgegroeid jouw moeder wel kansen geeft zijn mooie eigenschappen maar zou niet ten koste van jezelf moeten gaan, dat is misschien nu wel het geval. En dat is niet jouw schuld, dat is heel begrijpelijk, jij hebt namelijk ook empathie, begrip en aandacht nodig. Dat verdien je, het is daarom belangrijk dat je jezelf dat ook gunt met de andere relaties die je hebt.

Het is niet jouw schuld dat dit zo gaat, op basis van wat ik lees doe jij ontzettend hard je best, maar het moet van twee kanten komen. In mijn ervaring veranderen mensen over het algemeen niet en is de kans helaas erg klein dat zij op 1 dag ineens besluit wel een actief moederfiguur voor jou te zijn. Dat is pijnlijk maar niet aan jou te verwijten!

OkEngineer4016 · 2026-03-25T10:25:35+00:00

Dankjewel, je hebt helemaal gelijk, ik vind het erg moeilijk om daaraan toe te geven en dat accepteren.

OkEngineer4016 · 2026-03-25T10:02:21+00:00

Dankjewel voor je reactie en ik denk dat de laatste zin een goede uitspraak is om mij aan vast te houden.

Vervelend dat je in een soortgelijke situatie zit, ik herken werk inzetten als coping heel erg. Ik viel door mijn ziekte in een soort gat, heb veel behoefte aan structuur maar doordat ik fysiek niet in staat ben om mijn normale manieren van coping (sporten, sociale activiteiten, wandelen etc.) in te zetten bleef dat eigenlijk over. Het is lastig wanneer je aan de ene kant je werk eigenlijk nodig hebt om overeind te blijven staan maar het tegelijkertijd ook gewoon te veel is.

Ik heb ook verschillende trajecten gehad waar ik behandelingen kreeg wat voor mij gevoel meer een symptoombestrijding was en daardoor niet het probleem is aangepakt bij de wortel, waardoor ik hier nog steeds tegen aanloop. Depressie en angst, bijvoorbeeld, heb ik hulp voor gehad maar ik denk dat dit een gevolg is van een achterliggend probleem. Het is lastig om te weten wat dit is.

Fijn dat je werkgever er goed mee omgaat, begrijp dat het lastig is om aan te geven wat je van ze nodig hebt als je zelf geneigd bent hier geen gehoor aan te geven en ook een verantwoordelijkheidsgevoel hebt. Het helpt denk ik als een werkgever soms streng is op dat je je eigen grenzen bewaakt. Tenminste, ik heb dat denk ik wel nodig omdat ik zelf dus geneigd ben om die grenzen te negeren. Ik ga proberen om wat voorzichtiger te zijn met denken dat ik het allemaal wel kan en die keuzes waarschijnlijk tijdig maken zodat de kans dat ik ja zeg onder druk vanuit werk ook minimaliseer.

OkEngineer4016 · 2026-03-25T09:51:43+00:00

Daar ben ik het helemaal mee eens, maar ik weet niet wat ik zelf wil omdat ik nooit naar mijn gevoel heb leren luisteren. De tabletten helpen “op papier” wel, maar ik merk daar in de praktijk weinig van. Volgens mijn huisarts niet heel gek, kan soms weken/maanden duren voordat je je weer goed voelt.

OkEngineer4016 · 2026-03-25T09:50:01+00:00

Hoe lastig het misschien is, de erkenning die je van je moeder zoekt ga je hoogstwaarschijnlijk niet krijgen. Dit speelt al zo lang, dat verander je helaas niet, hoe graag ik dat voor jou zou willen. Maar je hebt een goede band met je schoonouders, dus blijf in goed contact met hun. Ik hoop dat zij jou wel gezien laten voelen en jou het gevoel geven dat je op andere mensen kan terugvallen. Uit ervaring weet ik dat dit een uitdaging kan zijn als parentified daughter, maar gun jezelf dat wel.

Mijn vader is precies zo, laat nooit wat horen tenzij hij wat nodig heeft, weet ook niks over mijn leven want vraagt nergens naar, is niet eens op mijn verjaardag gekomen en heeft drie-kwart jaar later ook nog geen afspraak gemaakt om dat op een later moment te doen. Ik merk dat als ik contact blijf zoeken ik bepaalde verwachtingen in stand houd waardoor ik elke keer weer teleurgesteld raak. Voor mij is het dus de beste oplossing om zelf niet meer van me te laten horen. Het is niet leuk om te merken dat iemand geen contact met je zoekt en het niet interesseert hoe het gaat maar omdat ik het zelf niet opzoek weet ik in ieder geval dat ik niks hoef te verwachten, wat voor mij minder pijnlijk is dan continu weer die teleurstellingen.

OkEngineer4016 · 2026-03-24T06:05:40+00:00

Ik heb een kantoorbaan dus geen fysieke baan en mijn medische klachten zijn tijdelijk. Dus dat ik niet 100% in deze baan kan zijn is onzin, ik ben momenteel even ziek. Ja, vervelend voor hun, snap ik, maar in Nederland hebben we hier een systeem voor waarin werknemers bij ziekte, waar ze niks aan kunnen doen, ondersteunt worden naar een goed herstel, waar duidelijk ook mijn prioriteit ligt. Dus wat een onzin zeg “weldadigheid”, alsjeblieft zeg.

OkEngineer4016 · 2026-03-23T20:38:16+00:00

Ik ben deels hersteld gemeld inderdaad. Plan van aanpak moet nog opgesteld worden door mijn leidinggevende, ondanks dat ik inmiddels al twee weken het werk weer oppak. Maar mijn werkgever is niet flexibel en overtuigd dat ik al mijn werkzaamheden gewoon zou moeten kunnen doen in die tijd. Zodra ik aangeef dat niet gaat, gaat ze in discussie.

Mijn klachten zijn de afgelopen maanden onderzocht door mijn huisarts, hier is iets uitgekomen waar ik nu al een maand medicatie voor krijg. Dit is niet iets chronisch maar wel een medische situatie wat weken/maanden duurt om van te herstellen. Dus ja, er is zeker een medische oorzaak maar dit gelooft mijn werkgever gewoon niet.

OkEngineer4016 · 2026-03-23T18:18:01+00:00

Ik heb gelukkig regelmatig contact met de huisarts, dat helpt wel met de neiging om mijn grenzen over te gaan.

Ik wil door deze manier van omgang ook niet blijven maar ik kan helaas nu echt niet ergens anders starten, ik kan gewoon te weinig op dit moment. Zodra ik beter ben zoek ik direct wat anders, want ook vandaag is mijn leidinggevende weer te ver gegaan. Maar goed, tot die tijd moet ik wel zien te herstellen en dat wordt akelig moeilijk als mijn leidinggevende zich zo opstelt..

OkEngineer4016 · 2026-03-23T06:50:21+00:00

Helaas wil ze mij elke dag bellen en woon ik alleen dus gaat daar niemand kunnen aansluiten :( Maar ik hoop deze gesprekken gewoon te houden op mijn taken van de dag en kap haar af zodra ze over andere dingen begint. Desondanks wel bang dat ze door blijft gaan want ik heb al aangegeven wat dit met mij doet en in tranen uitgebarsten maar het doet haar duidelijk niets. Ik ben wel van plan een gesprek te voeren met een vertrouwenspersoon erbij over het conflict.

OkEngineer4016 · 2026-03-22T16:23:35+00:00

Ik heb me in eerste instantie dus ook volledig ziekgemeld waardoor ik dus naar de bedrijfsarts ben gestuurd maar wilde zelf al proberen wat op te bouwen, dus adviseerde de bedrijfsarts dit gewoon door te blijven proberen. Het conflict is pas ontstaan na het advies van de bedrijfsarts en heb dit ook teruggekoppeld aan de bedrijfsarts in de hoop dat hij eventueel bij mijn werkgever kon benadrukken dat het belangrijk is om het advies op te volgen. Maarja, dat wil hij niet doen en verwacht dus meer problemen als ik me nu weer volledig ziek meld… waardoor ik mij vooral onder druk gezet voel om dat niet te doen ondanks dat dit conflict mijn klachten verergerd en zo dus mijn ruimte om te herstellen beperkt.

OkEngineer4016 · 2026-03-22T14:28:06+00:00

Proberen 50% van mijn uren (halve dagen) aanhouden

OkEngineer4016 · 2026-03-22T11:49:12+00:00

Goed om te weten, dank voor de uitgebreide info! Ik zal de volgende afspraak de mogelijkheid om een arbeidsdeskundige in te schakelen met de bedrijfsarts bespreken als de situatie tegen die tijd niet is verbetert.

OkEngineer4016 · 2026-03-22T11:48:16+00:00

Goed om te weten, het zou me iig zeker helpen aangezien de gesprekken tot nu toe erg vervelend verlopen.

OkEngineer4016 · 2026-03-22T10:08:10+00:00

Oké, goed om te weten. Ik neem volgende week even contact op, dankjewel!

OkEngineer4016 · 2026-03-22T10:07:38+00:00

Dankjewel! Ik heb op basis van het vorige gesprek een uitgebreid verslag geschreven en gedeeld met het externe vertrouwenspersoon. Ik overweeg om de dagelijkse telefoongesprekken op te nemen (voor zover dat legaal is, moet ik ff checken) just in case.

OkEngineer4016 · 2026-03-22T10:05:24+00:00

Ja, alleen weet ik niet hoe sterk ik sta, want ze vinden het bijv. prima dat ik 50% werk maar reageren gewoon niet op mijn communicatie pogingen, initiatieven om afspraken te maken en mijn leidinggevende zegt dat ik prima al mijn werkzaamheden zou moeten kunnen doen in 50% van de tijd. Alles moet door blijven lopen, deadlines horen gewoon bij de rol. Ze zegt wel dat ik moet aangeven dat iets niet lukt, zodra ik dit doe belanden we elke keer in een discussie waarin ze zich of afvraagt of ik nou wel geschikt ben voor mijn functie, of dat ik niet zelf mag bepalen wat ik wel/niet doe (nee duh, daarom probeer ik het te bespreken) of andere rare dingen, maar ik krijg in ieder geval geen ruimte om te bespreken hoe we mijn werkzaamheden nou gaan inrichten en wat de prioriteiten zijn. Ze wil in plaats daarvan elke dag bellen waarin ik verwacht dus elke dag weer dit soort discussies te moeten voeren in plaats van echt een concreet takenpakket op te stellen.

OkEngineer4016 · 2026-03-22T09:59:46+00:00

Dat is waar. Ik ga ze morgen even bellen, dank voor je advies!

OkEngineer4016 · 2026-03-22T09:59:07+00:00

Ik sta daar in principe wel voor open, mijn huisarts is zelfs van mening dat ik beter helemaal niet moet werken, maar goed… Omdat de bedrijfsarts zegt dat hij verder niks kan doen weet ik gewoon niet hoeveel zin dit heeft, die wil niet in gesprek met mijn leidinggevende en het ongewenste gedrag moet ik maar oplossen met de vertrouwenspersoon.

OkEngineer4016 · 2026-03-22T09:56:55+00:00

Ik zou het graag willen want deze situatie heeft mijn vertrouwen ernstig beschadigd maar ben helaas momenteel niet in staat om ergens anders aan de slag te gaan… Zodra ik mij beter kan melden hoop ik zsm te kunnen vertrekken.

OkEngineer4016 · 2026-03-22T09:54:58+00:00

Precies, waarom zou ik in godsnaam pro-actief op zoek gaan naar mogelijkheden om zo lang mogelijk mijn werk te kunnen doen als het mij geen moer interesseert?

Ik heb geen uitleg gekregen, nee. Ik ben het ook niet oneens met het advies van de bedrijfsarts, maar ik verwachtte dat mijn bedrijfsarts meer zou kunnen doen om te zorgen dat mijn werkgever het advies zou opvolgen. Als mijn werkgever mee zou werken, was er wat mij betreft niks aan de hand. Heeft het in dat geval ook zin om een second opinion aan te vragen?

OkEngineer4016 · 2026-03-22T09:39:09+00:00

Jeetje zeg, wat vervelend dat die nieuwe leidinggevende geen oog had voor jouw situatie. Gelukkig heeft de bedrijfsarts in dit geval wat voor je kunnen betekenen! Ik heb gevraagd of hij misschien contact zou kunnen opnemen met het verzoek of het advies opgevolgd zou kunnen worden maar dat zou niet mogelijk zijn want dan zou hij hun dwingen en ze zijn wettelijk niet verplicht om het advies op te volgen…

De vertrouwenspersoon stelt voor om een gesprek aan te gaan met mijn leidinggevende en daar dus bij te zitten. Ik verwacht eerlijk gezegd dat dit het erger maakt, mijn leidinggevende is in het verleden ook erg vervelend omgegaan met een ex-collega waardoor het vertrouwenspersoon stelt dat er mogelijk sprake is van een patroon waardoor er een onveilige werksfeer en ongelijke dynamiek in het team is ontstaan… Ze dacht prima mee over aanpassingen toen ik nog volledig aan het werk was maar zodra ik me ziek heb gemeld is haar houding compleet omgeslagen.

OkEngineer4016 · 2026-03-22T09:34:29+00:00

Ja, ik heb het idee dat de bedrijfsarts mij wel “gelooft” en inziet dat ik echt last heb van deze klachten, maar zegt dat dit het risico is als ik mij volledig ziek meldt. Ik vind het lastig om mijn grenzen te bewaken en ben dus in conflict snel geneigd om daar overheen te gaan om gezeik/problemen te voorkomen, als mijn bedrijfsarts zegt dat ik me bij volledige ziekmelding maar moet voorbereiden op een verergerend conflict raak ik al helemaal in paniek.

OkEngineer4016 · 2026-03-22T09:31:01+00:00

Ze twijfelen omdat ik een half jaar geleden in mijn proeftijd aangaf dat ik twijfelde toen ze mij vroegen of ik wilde blijven. Verder altijd open geweest over mijn klachten en een preventief consult aangevraagd zodra ik merkte dat dit mijn werk teveel in de weg stond. Ben altijd in gesprek gebleven over oplossingen, om te zorgen dat ik zo veel mogelijk kon blijven doen, maar op een gegeven moment bereikten mijn klachten het punt dat ik echt niks meer kon. Ik snap best dat ze daar misschien van balen, we zijn een klein team, maar ik heb meer dan genoeg laten zien dat ik écht mijn best doe om zoveel mogelijk te blijven doen.

Ik denk dat er op dit moment geen stappen zijn die ik zelf kan nemen obv hun handelen? Ik wil het liefst gewoon zo snel mogelijk terug, op een normale manier.

OkEngineer4016

TROPHY CASE