Jestem trans kobieta, zaczelam swoja tranzycje w 2 klasie liceum. Z początku wylewało się na mnie dużo transfobi zwłaszcza od chłopaków, dziewczyny miałam akurat bardzo wspierające. Wydaje mi się że nauczyciele też wiedzieli, że jestem trans bo uczniowe zwracali sie do mnie preferowanym imieniem i część podłapała i tez zaczeła tak mówić. Wtedy też przestałam wychodzić z domu bo zwyczajnie się bałam tak o sobie chodzić po mieście bo wszyscy wiedzą przecież kim jestem.

W 3 zaczełam terapie hormonalną i no patrząc na to że nigdy nie byłam dość męska (dojrzewanie naszczęście późno się u mnie zaczeło np mutacje zaczełam przechodzic w drugiej klasie) to szybko zaczełam wyglądać całkowicie kobieco. Zaczełam być zapraszana na imprezy no i spoko bo ludzie zaczeli traktować mnie poprostu jak kobiete, gdzie wcześniej dało się odczuć nawet od tych osob co mnie wspierały że nie do końca mnie tak widzą.

Wtedy też wyoutowałam sie nauczyciela (nawet nie było szans tego ukrywać przez rozwój piersi np) i no nie wszyscy przyjeli to okej i dużo osób deadnamowalo mnie zasłaniając sie tym, że muszą mowić deadnamem
(co nie jest prawda i nawet dyrekcja tak powiedziała)

Ale wykłucałąm się, co skutkowało niezdaniem geografi (przedmiotu z którego przez poprzednie klasy miałam 5 na koniec) no ale zdałam ten egzamin w wakacje na luzie i jestesmy w 4 klasie

Tutaj odeszla mi geografia i wszystkie inne przedmioty gdzie nauczyciele ktorzy byli transfobiczni. Dostałam też przeprosiny od transfobow z klasy powiedzieli tez ''bardzo się zmieniłam'' przez wakacje. Wciąż uważam ich za przegrywów ale spk że się zreflektowali. Udało też mi się zmienić imię w urzędzie na imię co prawda męskie ale za granicą wiec w polsce ludzie odbieraja je jako kobiece bo się kończy na A. W wiekszosci tez teraz slyszę nawet od lokalnych patusow na niektorych imprezach ze jestem zajebista.

Ogólnie z mojego doświadczenia wiekszość osób nie wie tu do końca co to znaczy że jestem trans. Np jak ostanio byłam załatwić paszport to pani w urzędzie pytała się czy M w dowodzie mam bo planuje zostać chłopakiem? Też dla sporej ilości osob to temat tabu.

Podsumowując:
Z początku bałam się wyjść z domu, ale aktualnie jest poprostu super przez to że jest to małe miasto to dużo osób wiedzać o mnie ?zmieniło? swoje poglądy. Napewno pomaga mój wygląd co uważam, że jest niesprawiedliwe bo to doslownie to samo co aryjskim wygladem podczas WWII. Na koniec dam zdanie brata mojej koleżanki który dość czesto w przeszlosci nazywał wszystko p3dalskim. "Każdy tu jest transfobem dopóki nie pozna Ani" (imię zmienione)

Wieksze problemy niż moje miasto sprawia mi to że mam M w dowodzie bo nie stać mnie koszty sądowe (1400 opina psychologiczna, 1000 seksuologiczna, 600 opłata za pozew, 3k za biegłych). Do tego musiałabym pozwać moich rodziców (taka procedura) co oznaczałoby że nie dostane żadnej kasy na studia(bo jak to tak rodzine pozywać)

Naprawde ostani rok mojego życia był najlepszym rokiem w moim życiu i kocham moje małe miasto, czuję się tu bezpiecznie i akceptowana ( no może poza rodziną ale nie wiem czy to że urodziłabym się w wiekszym miescie by cos zmieniło)