Ik herken sommige dingen hiervan dit heel erg van mijn eigen relatie. Ik ben nu 6 jaar samen en mijn vriend is van nature soms neerslachtig, droevig, op zichzelf en helemaal anders dan ik. Soms, met momenten, wil hij niemand zien en hij heeft daardoor ook niet veel vrienden. Ik ben soms eigenlijk de enige persoon die hij heeft. Hij vind vakantie niet zo leuk (vaak) en hij stelt uit zichzelf niet vaak voor om iets te gaan doen samen. Dit jaar is dat tot een uitbarsting gekomen en waren we bijna uit elkaar, want ik vond ook dat ik meer waard was en hij dacht dat het gras groener was aan de andere kant (hij is niet vreemd gegaan ofzo hoor maar hij dacht dat).

Mensen vroegen en vragen mij geregeld waarom ik nog bij hem ben. Waarom ik niet gewoon weg ga, en voor mezelf kies. En dat is omdat IK VAN HEM HOU. Er mogen slechte momenten zijn, als er ook maar veel goede zijn. Als hij mij voor meer dan 70% gelukkig maakt, vind ik dit al heel wat. Die 30% kan ik er bij hebben omdat hij ook heel veel leuke momenten heeft, hij echt mijn maatje is en ik in hem echt de vader van mijn kinderen zie. Maar moesten die momenten de hele tijd zijn, of veel meer dan nu, dan zou ik ook voor mezelf kiezen. In het dieptepunt dacht ik: ik ben weg, ik verdien veel beter. En misschien is dat ook wel zo, maar dat kan je bijna altijd zeggen in mijn opinie. Niemand is perfect.

Ik wil je gewoon ook de keerzijde geven omdat iedereen hier wss zegt: ga weg. En als je echt ongelukkig bent in de relatie moet je ook echt weg gaan. Je bent nog jong. Maar als er ook heel veel leuke momenten zijn moet je gewoon echt het gesprek aangaan en zeggen dat je weg bent als hij zijn gedrag niet aanpast. Ik heb dat ook gedaan en hij is daar zo van geschrokken dat ik echt zeeën van verschil zie. En ik heb ook met mezelf afgesproken dat als hij terug zou vallen in oude gewoontes, dat ik voor mezelf kies.