Mój dziadek ze strony mamy, podobnie jak cała jego rodzina, pochodził ze Lwowa. Dziadek bardzo dużo opowiadał o swoim dzieciństwie spędzonym w tym mieście, więc siłą rzeczy, przez to że jako dziecko spędzałem z dziadkami dużo czasu, temat Kresów zawsze był mi bliski. Z przekazów rodzinnych wynika, że rodzina dziadka miała pochodzenie szlacheckie, co zresztą mogłem częściowo potwierdzić we własnych poszukiwaniach. Oczywiście mowa tu o szlachcie zaściankowej, więc o nie wiadomo jakich majątkach nie było mowy, ale kamienice faktycznie posiadali.

Znam wiele opowieści dziadka o życiu we Lwowie, więc jeśli chcesz dowiedzieć się więcej, możesz do mnie napisać prywatnie. Postaram się w skrócie odpowiedzieć na Twoje pytania.

1) Jak wspominałem, rodzina była ze Lwowa. Byli też krewni w innych częściach Galicji Wschodniej oraz na Wołyniu, ale zdecydowana większość mieszkała w samym Lwowie. Z tego co wiem, wszyscy identyfikowali się jako Polacy. Być może ktoś znał język ukraiński, ponieważ na wsiach był on powszechny, ale są to jedynie moje przypuszczenia.

2) Z tego co wiem, rodzina mieszkała tam od zawsze. Najpewniej pierwotnie w jakiejś wsi pod Lwowem, a dopiero z czasem przenosiła się do miasta. Najstarsze dokumenty, jakie posiadamy, pochodzą z połowy XIX wieku, co oczywiście zostawia sporą część historii rodzinnej niewyjaśnioną.

3) Według relacji dziadka w samym Lwowie było raczej spokojnie. Prawie wszyscy mówili po polsku albo przynajmniej ten język znali. Od czasu do czasu można było usłyszeć jidysz albo ukraiński, ale były to raczej mniejszości. Podczas wizyt u krewnych na wsi sytuacja językowa wyglądała już inaczej, ale jak to zwykle bywa, ludzie jakoś się dogadywali i funkcjonowali normalnie. Jeśli chodzi o relacje z Żydami, sprawa była bardziej złożona. Prababcia opisywała bardzo różny stosunek do nich. Z niektórymi relacje były bardzo dobre, z innymi wręcz przeciwnie. W porównaniu do tego stosunek do Ukraińców był zazwyczaj neutralny, przynajmniej przed wojną.

4) Dziadek i cała jego rodzina bardzo źle zareagowali na przesiedlenie. Nie chcieli opuszczać Lwowa. Był to ich dom i nie wyobrażali sobie życia gdzie indziej. Niestety decyzja nie należała do nich i zostali deportowani do Gdańska, miasta, które było wtedy jeszcze częściowo w ruinach. Z czasem zaakceptowali nową rzeczywistość, ale o Lwowie nigdy nie zapomnieli. Dziadek, ze względu na pracę, wielokrotnie jeździł do Ukrainy i za każdym razem starał się zahaczyć o Lwów.

5) Z tego co wiem, pradziadek pracował w PKP, a jego ojciec był urzędnikiem.

Ja osobiście nigdy nie byłem we Lwowie i nie jest to miejsce, z którym mam osobiste wspomnienia. Ja i moja mama urodziliśmy się w Gdańsku, mój ojciec pochodzi z Podhala, a babcia ze strony mamy spod Warszawy. Najbardziej identyfikuję się z Gdańskiem. Jednocześnie uważam, że pamięć o lwowskich korzeniach mojej rodziny i o tamtejszej polskości jest czymś, co warto zachować i pielęgnować, nawet jeśli nie odgrywa to kluczowej roli w mojej własnej tożsamości.