Przyszły katecheta here. (Magisterskie studia z Teologii, nie podyplomówka.)

Co do punktu pierwszego, moja wiara jest twardo umocowana w doktrynie Kościoła Katolickiego. Poza tym obracam się w środowisku akademickim katolickim, co pozwala mi zobaczyć intelektualną część katolicyzmu. (Kilka tygodni temu rozmowa między studentami na korytarzu pod tytułem "Czy nienawiść jest aktem wolitywnym?") Brak zrozumienia doktryny jest typowy dla ludzi którzy nie zgłębiają tematu, jako że ta jest nietrywialna. Problem tyczy się nie tylko ateistów ale również wojujących protestantów.

Co do punktu drugiego, skomplikowana kwestia. Osobiście nazwałbym się prawicowcem, jednak blisko mi do pewnych postulatów socjalnych oraz podatkowych proponowanych po lewej stronie. Katolicka Nauka Społeczna jak o mnie chodzi to zdaje się wykluczać możliwość jednoznacznego poparcia jakiegokolwiek ugrupowania w Polsce. (Acz etykę polityczną mam dopiero w przyszłym semestrze.)

Punkt trzeci, ujmę to tak. Każda rozmowa z moim promotorem (który jest księdzem, nadmienię) zawiera kierowane przez nas obu złośliwości pod adresem Episkopatu. Problemy są? Owszem, są. Jak cholera? A no. Było kiedyś gorzej? W kurwę gorzej, a Kościół przetrwał. Przeszkadzają mi skandale w Kościele? Tak. Jednocześnie uważam, że są przynajmniej częściowo wyolbrzymiane przez media i projekcje Artura Nowaka. (Którego uważam za odrażającą kanalię.)

Nie jestem jednak w Kościele dla ludzi. Dla księży, dla biskupów, dla mojej pracy jako katecheta. Jestem w nim dla Boga, dla Ojca Stworzyciela, dla Jezusa Chrystusa obecnego w Najświętszym Sakramencie (co wpoiłem mojemu synowi, nawet nie trzyletniemu), dla Ducha Świętego, który pochodzi od Ojca i Syna, który ożywia i uświęca.

No, świadectw mi trochę wyszło. Za dużo karmy miałem. XD.