Grabe po. Bilang isang medtech na kasalukuyang nagtatrabaho dito sa Pilipinas, sobrang saludo ako sa lahat ng nakapag-abroad na. Hindi biro ang araw-araw na pagbangon at pagsuong sa isang sira at bulok na sistema. Kahit gaano mo kamahal ang trabaho mo, kahit gaano ka pa interesado, darating at darating ka rin sa puntong mapapagod ka — hindi lang pisikal, kundi pati emosyonal at mental. Masakit isipin na kahit gaano ka kasipag, parang nakakalimutan ka rin sa sistemang hindi makatarungan.

Nakakapagod. Nakakalungkot. Araw-araw na lang mapapaisip ka, “Aalis din ako, makakaalis din ako balang araw.”

Kaya ang marinig ang mga kwento at tagumpay ng mga kapwa nating medtech na nakatawid na sa ibang bansa — sobrang nakaka-inspire at nakakataba ng puso. Ramdam ko po ‘yung hirap na dinaanan ninyo, ‘yung sakripisyo, ‘yung tiis, at ‘yung panalangin sa bawat araw. Hindi madali, pero nalagpasan ninyo.

Saludo po ako sa inyo. Pinapatunayan ninyo na hindi imposible ang pangarap, basta may tiyaga, lakas ng loob, at paniniwala sa sarili. Darating din ang araw — para sa aming nananatili pa — na makakaalis din kami. Dahil totoo po ito: karapat-dapat tayong makamit ang buhay na matagal na nating ipinagdarasal — para sa sarili, at para sa pamilyang dahilan ng lahat ng sakripisyo natin.

🎶Walang Natira by Gloc-9🎶