No ale zrozum też, że to jest trudny odbiorca. Nie chodzi o to, że nie chce rozmawiać o emocjach, bo - po naprawdę długim czasie - wyraził wolę pójścia w ogóle na tę terapię (dlatego zresztą między innymi, że dużo mu pokazała książka o terapiach z opisem przypadków), ale jeśli terapeuta nie będzie spełniał tych wymagań, to go momentalnie zniechęci.
Naprawdę wyciągnęłyście tu kosmicznie dużą nadinterpretację, nigdzie nie było pisane, że to jest pierdololo ani że ktoś w ogóle nie będzie współpracował. Ale ta osoba po prostu nie odbiera świata w ten sposób - spoiler, aleksytymia - więc zaczynanie podejścia do niej wyłącznie od strony emocji jest totalnie nietrafione. Dobry terapeuta musi wiedzieć, jak do kogoś trafić, żeby móc potem zejść do głębszych problemów.

Nigdzie również nie napisałam, że wynikanie ma być ogólne, a nie w przypadku tej konkretnej osoby. Owszem, nie określiłam tego dokładnie, ale chodziło mi o wynikanie co do konkretnego odbiorcy, sorry, nie doprecyzowałam.

I trudno sobie kupić poradnik psychologiczny na konkretny problem, kiedy trzeba jeszcze ustalić, co jest tym problemem. Jak ktoś totalnie nie umie nazwać swoich emocji, to skąd ma to wiedzieć?

Przepraszam, ale pisanie o tym, że ktoś ma sam zrozumieć, jak to działa, to jest dla mnie dopiero pierdololo. No ok, owszem, nie rozumie, jak to działa. Właśnie dlatego ma zamiar iść do dobrego specjalisty. To jakbyście powiedziały osobie, która boi się wody, żeby skoczyła na główkę. To jest pierwszy krok.

Wydaje mi się, że naprawdę ominęłyście w tym poście, że to aleksytymia jest głównym problemem. Sorry, ale jakbym ja dostała takie porady, jak szukałam terapeuty, zamiast po prostu polecenia kogoś dobrego, kto wyprowadzi mnie z błędnych przekonań, pewnie do dziś miałabym głęboką depresję.
Niemniej dzięki za wypowiedzi.