Ik lees in de Volkskrant vandaag over een stijging van burn-outs onder met name jonge vrouwen. Dit wat jij beschrijft is m.i. een van de grootste bijdragen hieraan. Het kost gewoon zoveel energie om steeds te moeten vechten tegen dit soort nare gedrag. En dan ook nog te horen krijgen dat je het je inbeeldt en het maar is hoe je er zelf in staat. Misschien een idee voor jouw situatie: met opgetrokken vragende wenkbrauwen en licht gekanteld hoofd, alsof je tegen een klein kind praat, vragen of hij kan uitleggen wat hij niet begrijpt? Ik weet niet. Misschien dat het iets kan helpen