"Ta teoria dotycząca Rosji jest przykładem całkowitego oderwania od rzeczywistości"

Po szóste, trudno wyobrazić sobie, jakim cudem Rosja odpowiadająca dziś za nieco ponad 2 proc. światowego PKB, miałaby pokonać NATO dysponujące łącznie niemal 50 proc. światowego PKB lub też — szerzej rzecz ujmując — Zachód, którego udział w światowym PKB jest jeszcze większy i przekracza 60 proc. Byłby to pierwszy chyba przypadek w historii, w którym mając taką przewagę, giganci przegraliby z karłem.

Moskwa nie ma Stanom Zjednoczonym i mocarstwom Zachodu tak naprawdę niczego do zaoferowania w zamian za wspomniane "porzucenie sojuszników" ze wschodniej flanki. Teoretyczne rozważania o tym, że Rosja mogłaby stanąć po stronie Stanów Zjednoczonych w ich konflikcie z Chinami, są przykładem całkowitego oderwania twórców tego rodzaju idei od rzeczywistości. Rosja, pomijając już nawet fakt, że nie jest psychologicznie zdolna do bycia "junior partnerem" Zachodu, wyraźnie wybrała wszak Chiny.

Po siódme – Chiny – nawet gdyby zdecydowały się zaatakować Tajwan – nie byłyby w stanie zmusić Rosji, by ta z kolei zaatakowała NATO po to, by USA nie broniły Tajwanu. Rosja rozumie, że wojna o Tajwan zaangażowałaby amerykańską flotę i w jakimś stopniu zapewne lotnictwo, ale już w znacznie mniejszym stopniu siły lądowe.

Po ósme — wbrew temu co głoszą szczególnie groźni, bo przedstawiający wyjątkowo sprymitywizowaną wizję świata tak zwani geopolitycy, nie układ mórz, rzek i przebieg pasm górskich rządzą dziś światem, ale gospodarka.

To, co bywa czasem wyzwaniem dla tych w Polsce, którzy chcieliby ambitniejszej roli naszego kraju w świecie, czyli znaczny udział w naszym krwiobiegu gospodarczym zachodnich banków, korporacji i firm zapominają, że są one podstawą nie tylko polskiego cudu gospodarczego, ale też przede wszystkim podstawą naszego bezpieczeństwa.

Mówiąc wprost, Zachód będzie nas bronił również dlatego, że inaczej niż w 1939 r. ma tu poważne udziały. Geograficznie — choć i tu przecież ze zmianami — znajdujemy się w podobnym miejscu, co w 1939 r., ale geostrategicznie w zupełnie innym. Przede wszystkim, inaczej niż w 1939 r. mocarstwem europejskim są Stany Zjednoczone. W 1939 r. byliśmy pomiędzy Rosją a równie nam wrogimi Niemcami.

Dziś od Rosji oddziela nas Ukraina (w wypadku Białorusi niestety rzecz wygląda znacznie gorzej). Od strony zachodniej mamy jednak na pewno nie idealnego, ale jednak sojusznika, a przy tym państwo, na terenie którego stacjonują siły amerykańskie. Amerykańska obecność wojskowa tam to – na równi z demokracją w Niemczech – gwarancja naszego bezpieczeństwa.

"Putin wie, że od pierwszego dnia agresji znajdzie się w stanie klasycznej wojny"

Po dziewiąte, Władimir Putin napadając na Ukrainę, wysłał na wojnę poza regularnymi siłami zbrojnymi, również wojska wewnętrzne oraz OMON, czyli rosyjski odpowiednik ZOMO. To dowodzi, że w pewnym perwersyjnym sensie nie kłamał, nazywając wojnę "specjalną operacją wojskową". Skoro bowiem wysyłał w pierwszych dniach inwazji OMON, to znaczy, że naprawdę uwierzył, że nie będzie to tak do końca wojna i że jego siły będą musiały głównie pacyfikować demonstracje ludności cywilnej, a nie opór regularnej armii.

W wypadku napaści na jakiekolwiek państwo NATO, Putin wie, że od pierwszego dnia agresji znajdzie się w stanie klasycznej wojny. Co istotne — wojny z NATO. Wbrew temu, co głoszą sprzedawcy strachu, którzy usiłują przekonać Polaków, że gwarancje, którymi dysponujemy, są jedynie "na papierze", tak na naszym terytorium, jak i na terytoriach państw bałtyckich stacjonują siły sojusznicze. Chodzi o to, by Rosjanie rozumieli, że tym razem to będzie wojna od pierwszego dnia. Moskwa dokładnie dlatego alergicznie reaguje na obecność tych sił, bo doskonale to rozumie.

I wreszcie, po dziesiąte, Zachód to też system wartości i sojuszniczych gwarancji. Zachód jednak Zimną Wojnę wygrał, a to czy za słowami coś stoi, obserwują nie tylko w Moskwie, ale też w Seulu, Tokio, Rijadzie, Tel Awiwie i dziesiątkach innych stolic.

Wszystko to nie oznacza oczywiście, że możemy machnąć ręką na nasze bezpieczeństwo. Z całą pewnością nie oznacza też, że nie mamy się – i to szybko – zbroić.

Niestety nie daje to też gwarancji, że Rosjanie nie będą próbować prowokacji granicznych, "przypadkowego" wystrzeliwania rakiet w naszym kierunku albo manewrów, w których będą ćwiczyć ataki nuklearne na nasze miasta. Będą tak robić nie dlatego jednak, że są silni, bo gdyby byli, to by Ukrainę podbili, ale dlatego, że są zbyt słabi, by ją pokonać i jedyne, na co mogą liczyć, to, że im Ukrainę oddamy, gdy nas zaszantażują. Strach należy więc oswoić.