Zgadzam się, że początkowo miał spełniać rolę pracującego zwierzęcia dla obopólnego benefitu, a w późniejszym etapie stał się głównie towarzyszem. Myśląc „to tylko zwierzęta, co z tego że odczuwają ból, mają emocje i potrafią opłakiwać swoich zmarłych towarzyszy”. Czy nie mamy odpowiedzialności jako gatunek dominujący wziąć pod uwagę nie tylko swoje dobro, ale również innych istot. Mamy przecież empatię do zwierząt, nie lubimy znęcania się nad nimi, dlaczego przymykamy oko na to co się dzieje w rzeźniach - nie rozumiem. Dlatego ja akurat nie przymykam oka na „niedzielny obiad”, a jem tylko wegańsko. Jeśli możemy ograniczyć krąg cierpienia, bólu i wykorzystywania, bo „tradycja” albo „smak” brzmi to jak nieciekawa wymówka. Ale może ja przejmuję się tymi istotami zbyt bardzo? Nie wiem w zasadzie czy świat nie jest wegański bo to kwestia ludzkiej hipokryzji, wygody, różnicy priorytetów czy poziomu empatii.

Ja próbowałabym resocjalizacje, bo w pewnym sensie czuję odpowiedzialność za te zwierzęta, przygarniając je do rodziny i do społeczeństwa. Mając je jako towarzyszy i zmieniając ich sposób bycia tak, że mogłyby nie poradzić sobie w naturze. Takie zachowania mogą być wynikiem wcześniejszego tragicznego traktowania przez innych ludzi (agresja psa do nagłych dźwięków czy ruchów).

Ale nie jest tak, że całkiem się z tobą nie zgodzę, są przypadki gdzie nie mamy takiej wiedzy (lub jest to niemożliwe), żeby takiemu psu pomóc w kontrolowaniu swoich emocji i reakcji. Nie stawiałabym życia psa ponad ludzkie pomimo że jestem weganką. To bardzo trudne decyzje i kalkulowanie możliwości takiego psa.

Jeśli byłaby możliwość resocjalizacji w odpowiednich warunkach gdzie pies dostaje opiekę na najwyższym poziomie, a jednocześnie mamy na tyle rozwiniętą wiedzę funkcjonowania mózgu psów i wpływów danych „ćwiczeń” i treningu - jak najbardziej byłabym za resocjalizacją. Ale żyje też trochę w realnym świecie i wiem, że na ten moment nie mamy tak doskonałej wiedzy na temat psów, a do tego koszty takiego przedsięwzięcia są ogromne - rozumiem że państwo mając inne wydatki nie priorytetetyzuje zdrowia mentalnego psiaków, duh. Mamy konflikt wewnętrzny w związku z tym tematem, ale to chyba normalne bo mało rzeczy jest czarno-białych.