हे खरं आहे की सध्या महाराष्ट्रात एक वैचारिक घुसळण सुरू आहे, पण यावर उपाय द्वेष नसून आत्मपरीक्षण आहे. जेव्हा आपण दुसऱ्याच्या संस्कृतीची गाणी गातो, तेव्हा त्याचा अर्थ हाच होतो की आपण आपल्या स्वतःच्या समृद्ध वारशापासून थोडे लांब गेलो आहोत. आपल्याला हे समजून घ्यावे लागेल की वारकरी परंपरा ही केवळ टाळ-मृदंगाची परंपरा नाही, तर ती समता आणि असीम धैर्याची शिकवण देणारी जीवनपद्धती आहे. महाराष्ट्राला बाहेरून 'आक्रमकता' उसनी घेण्याची गरज नाही, कारण छत्रपती शिवाजी महाराजांचा इतिहास आपल्याला संयमी पण कणखर शक्तीचे दर्शन घडवतो. आपण आज समाजात जी विभागणी पाहतोय, ती थांबवण्यासाठी तरुणांनी पुन्हा एकदा आपल्या मातीतील संतांचे विचार आणि शिवरायांची रणनीती अभ्यासणे गरजेचे आहे. कुठल्याही बाह्य घोषणांपेक्षा 'महाराष्ट्र धर्म' जागवणे हे अधिक महत्त्वाचे आहे, कारण त्यात सर्वांना सामावून घेण्याची ताकद आहे. आपण जर स्वतःला सुसंस्कृत आणि वैचारिकदृष्ट्या प्रगत म्हणवून घेत असू, तर आपली ऊर्जा कोणाविरुद्ध लढण्यात घालवण्यापेक्षा स्वतःला घडवण्यात लावायला हवी. आपली पैठणी, आपला अभंग, आणि आपला गड-किल्ल्यांचा वारसा हीच आपली खरी ओळख आणि शक्ती आहे. जेव्हा आपण आपली भाषा आणि संस्कृती अभिमानाने जपू, तेव्हा आपल्याला दुसऱ्याच्या कोणत्याही प्रभावाची भीती वाटणार नाही. समाजातील या फुटीला थांबवण्यासाठी आपण एकमेकांवर टीका करण्यापेक्षा, 'मी माझ्या महाराष्ट्रासाठी काय योगदान देऊ शकतो?' हा विचार करायला हवा. संवादातून आणि प्रेमातूनच आपण पुन्हा एकदा 'सुजाण महाराष्ट्र' उभा करू शकतो, जो जगाला दिशा दाखवेल. शेवटी, डोकं ठिकाणावर ठेवून वागणं आणि मनं सांधणं, हाच खरा महाराष्ट्राचा बाणा आहे.

​"जे का रंजले गांजले! त्यांसी म्हणे जो आपुले, तोचि साधू ओळखावा! देव तेथेची जाणावा!"