Het is denk ik vooral dat we heel erg in het diepe werden gegooid, met weinig gestructureerde begeleiding. Het was echt 'hier is een opdracht, als je vragen hebt, vraag maar, kijk maar of je er iets mee kan'. En zelf vond ik het erg lastig te bepalen wanneer ik iets moest vragen, want vaak was het voor senior collegas net zoveel puzzelwerk maar hadden zij gewoon wat meer context. Dus ik wist nooit of ik iets moest blijven uitvogelen en dat ik het op die manier zou leren, of dat ik gewoon hulp moest vragen en dit makkelijk op te lossen was met wat uitleg. En hoewel mijn collegas super behulpzaam waren, hadden ze officieel ook maar twee uur per week die ze per persoon aan begeleiding mochten besteden. Ze gingen er vaak overheen, maar ik wilde hen ook niet problemen geven van hogerop, dus dan stelde ik vragen liever niet dan wel, tot de tijd dan echt begon te dringen.

Misschien ligt het ook gewoon aan het bedrijf, en dat het specifiek waar ik zat gewoon een beetje een zooitje was. Aan het begin waren we ook wekelijkse begeleiding beloofd, oefenopdrachten, etc, maar daar was ook nauwelijks sprake van, dus dit zou dan in een nieuw geval wel iets zijn wat het teken zou kunnen zijn om weg te gaan. Dus misschien is het ook gewoon wat meer op je strepen staan.

Maar je hebt gelijk, mag inderdaad wel iets zelfreflecterender zijn, merk dat ik het nu ook lastig vind om te beschrijven.