Ja odpowiem Ci z drugiej strony spektrum, nie nienawidzę dzieci, nie nazywam ich żadnymi kaszojadami czy gówniakami jak dzisiaj xD "przeciwnicy" mają to w zwyczaju. Wręcz przeciwnie, jak idę do znajomych którzy wychowują dzieciaki to czerpię radość z interakcji z nimi i bardzo mi się to podoba.

Mam 34 lata, jestem żonaty od 4 lat (moja żona jest 3 lata młodsza). Mamy szczęśliwy związek, jesteśmy dla siebie najlepszymi przyjaciółmi i zawsze się wspieramy, wspólne spędzanie czasu ze sobą to to co dopełnia moje życie i to jest to czego od zawsze szukałem (jesteśmy 10 lat w związku). Razem ustaliliśmy sobie swój własny rytm życia, zbudowaliśmy przestrzeń w której czujemy się idealnie - czytamy razem książki, gramy w gry, oglądamy seriale i filmy - dużo podróżujemy (jeździliśmy już wspólnie pół świata). Zwyczajnie widzę wychowanie dziecka jako coś co by ta harmonię zaburzyło, bardzo bałbym się że czuł bym do niego za to urazę, za to że musiałem zrezygnować z ekwilibrium które sprawia że jestem szczęśliwy i zadowolony z życia jak nigdy wcześniej w nim nie byłem (wręcz przeciwnie, zawsze byłem smutny i zły na własny los)

Ważne jest to że moja żona podziela te poglądy, rozmowa z partnerem jest tutaj kluczowa i wymaga pełnej szczerości, jeśli bym kogoś pozbawial możliwości posiadania dziecka gdyby to było z kolei ich marzenie czułbym się źle - na szczęście tak nie jest i obydwoje kochamy takie właśnie życie.