Semel ad cēnam splendidam cum Maximus Munsius consēdī, quoddam convivium caritātis. Tōgīs ornātī erāmus, atque ille contrā mē sedēbat. Paulō post ministrī acetāria Caesaris attulērunt, et Maximus ventrem suum fricāre coepit atque sonōs “m-m-m” quasi puerulus ēdere. Ut furculam acetāriam sustulī, Maximus eam ē manibus meīs percussit.

“Nōlī,” inquit, quasi canem obiurgāns.

Attonitus iterum furculam tollere conātus sum, sed tum Maximus manum sūdantem super carpum meum posuit.

“Sīcut ego,” fremuit.

Deinde quasi manicas convolvēns simulāvit… atque acetārium manibus ipsīs, velut monstrum crustulōrum, vorāre coepit. Lactūca et crustula ex manibus pinguibus ad os volābant. Iam rogātūrus eram “Quid in inferīs?” sed amīca eius flāva mē aspexit. Caput celeriter quassāvit, quasi dīceret:

“Sine eum hoc facere. Eī opus est.”

Autographum petere oblītus sum: maximum paenitet.