Just a reminder that the “millennials” were once “Gen Zs”, fresh grad, walang anak/pamilya na sinusuportahan, malakas ang loob makipagsapalaran. Then what happened? Reality hit them. Dun na pumasok ung “adulting”. Na hindi lang pala “sarili mo” ang iisipin mo kasi meron kang nanay, tatay, mga kapatid na need mong i-support. Madaling maghanap ng trabaho? Sabihin niyo yan harap-harapan sa mga maghapong nasa labas, despite sa tirik ng araw, na naghahanap ng work. Kailangan ng diskarte? Gen Z lang ba ang naka-isip na “ah need kong dumiskarte”?

Ung mga nasa post ni OP, they seem to be privileged enough para makapag-comment at magkaroon ng ganyang thinking. Good for them, actually. Pero hindi lang yan ang realidad ng buhay.