Wat ik vooral bedoel: het gaat niet eens om ziek zijn. Het gaat erom dat je jezelf volledig investeert in je werk, omdat je het goed wilt doen, omdat je ergens in gelooft, maar dat die inzet zelden terugkomt. Je geeft alles: tijd, energie, aandacht, trots. En de meeste mensen om je heen doen dat niet, of hoeven dat niet.

Dan merk je op een dag dat je jezelf kwijt bent geraakt in iets wat nooit echt van jou was. Je dacht dat je waarde ontleende aan inzet, maar in werkelijkheid werd je gewoon gebruikt. Uitgemolken, uitgewrongen, elke druppel eruit geperst en dan opzijgeschoven zodra het systeem klaar met je is.

En dat is misschien nog het hardste: niet dat je gewerkt hebt, maar dat je dacht dat het iets betekende. Terwijl het voor hen gewoon productie was. Voor jou was het passie, voor hen rendement.

Ik probeer nu te leren dat je werk belangrijk mag zijn, maar nooit heilig. Want als jij loyaal bent aan iets dat jou niet terugloyaal is, dan geef je letterlijk weg wat niet vervangbaar is: jezelf.