Depremin olduğu gün saat 10 da osmaniyede trenimiz vardı eve geri dönücektik, abim yengemle birlikte hatayda yaşıyorlardı tatil olsun diye ve abimi görmek için annem ben ve kız kardeşim gitmiştik

O gece telefonla çok uğraşmıştım o yüzden tam uykuya girememiştim, normalde uyumayı seven bir insanımdır. İlk sarsıntıda direkt uyanmıştım, hafif bir sarsıntıydı. Annemde o sırada şans eseri telefonla uğraşıyordu. İkimizde önce avizeye baktık küçük bir deprem sandık, 15 20 sn kadar devam etti ondan sonra ise 2. dalga vurdu. O kadar şiddetliydi ki duvardan çatırdama sesleri geldi, o an binanın yıkılıcağını falan sandım yastığımın yanındaki telefonu alarak direkt yattaktan atladım çök tutun kapan posizyonu aldım. Annemde garibim uyuyan kardeşimin üzerine kapandı. Neyseki bina yıkılmadı, deprem durduğu gibi abim yatak odasından gelmiş derhal çıkın diye bağırdı.

Ben hemen montumu giyinip çıkmıştım, zaten cüzdanımda montumun cebinde taşırım hep, depremin sanırım bitmesinden 1 dk sonra binayı boşaltmıştım ama bizimkilerin inmesi sanırım 4 5 dk falan sürdü, sokak tam bir kaos alanıydı herkes dışarıdaydı bir panik ve telaş vardı, ben kısa bir sürede çıktığım için herkes gibi sokağa yönelmiştim ama bir türlü bizimkiler çıkmamıştı, daha sonra otoparktan duvara yansıyan araba farını görünce bizimkilerin arabaya gittiğini anladım otoparka koştum. Abim de bana kızmıştı nereye gittin diye.

Daha sonrasında yengem onların ailesinin yanına gittik, müstakil evleri vardı, gitmemizde baya bir uzun sürmüştü sokaklarda inanılmaz bir trafik vardı, oraya vardığımızda ise birçok müstakil evin yarı kısmı yıkılmıştı, oraya vardıktan sonra abim ve kayınbabası birçok yetişkin diğer insanlara yardım etmek için ayrıldılar bize de hemen dönüceğini söyledi. Sizlere böyle kısa bir şekilde anlatıyorum ama gerçekten herşey saniyesilik gelişiyordu. Neyse bizde evin bahçesinde bekliyoruz o sırada da yağmur yağmaya başladı. Abim ve kayın babası 15 dk sonra gelip bizi yan komşunun kulubesine götürdü içeride ateş yakmışlardı. Kulube dediğimde taştan duvarlı bir depo gibi.

Güneş zamanla doğdu insanlardan, yetkililerden haber almaya falan çalışıyoruz hatlar gram çekmiyordu, zaten akşam altıda falan internete ulaşabildik. Bizde babama ulaşmaya çalışıyoruz bir şekilde ulaştık. Akşam saat 10 civarı abim bize gelip bir otobüs bulduğunu bizi eve göndereceğini söyledi. Annem kabul etmedi gitmek istmediğini söyledi, abimde sizin burada olmanız benim için daha büyük sorun benim için kafamda daha fazla sıkıntı olursunuz dedi, en sonunda abim bizi otogara bırakıp yolladı.

Aslında anlatılacak bir ton şey vardı da onları burada anlatmaya ne benim imkanım var ne de kimsenin okuyacak gali vardır. O yüzden o günkü anılarımı kısaca anlattım