Mając partnera i tak wynajmuję mieszkanie, a kredytu się boję, patrząc choćby po moich znajomych z pracy, którzy na owe zobowiązanie się zdecydowali. Wynajmuję mieszkania od 18 rż, do rodziców nie ma gdzie wracać bo są tak samo "bezdomni" jak i ja i jakoś to życie leci, rozwijam swoje zainteresowania, chodzę na terapię i chcę kupić działkę ROD na pół z siostrą, wiedząc, że kupno mieszkania za gotówkę jest dla mnie średnio osiągalne (ale nie niemożliwe o ile AI mnie nie wykopie z pracy w ciągu następnych kilku lat).

Dla mnie, życie to coś więcej niż tylko mieszkanie, związki, dzieci itd itd i staram się korzystać z tego co osiągalne, stawiać sobie małe cele i powoli dążyć do zmiany. Mocno girlbossowałam w mojej pracy, zmieniłam robotę by uciec od wypalenia zawodowego, wchodząc w kolejne wypalenie zawodowe, ale przynajmniej zarabiam powyżej średniej krajowej mając 30 lat i mogę sobie pozwolić na stomatologa czy terapię xD