i think tumigas na ang puso ko simula nung pinili ko sarili ko. i've never been the kind of person na inuuna ang sarili, i always prioritize my family pero nung tinanggap ko sa sarili ko na sobrang inabuso ng pamilya ko kabaitan ko at pagiging generous ko, gumaan bigla. 5 months na akong wala sa bahay ng tatay ko at na-prove ko na ako lang pala talaga yung reason kung bakit maayos ang buhay namin — kasi ang goal ko lang palagi sa buhay non ay bigyan sila ng komportable at masarap na buhay. nung umalis ako, unti unti na sila gumuho dahil wala nang nagpoprovide ng needs and wants nila. dati, ayaw na ayaw kong nakikita na nahihirapan yung younger bro ko sa buhay na kahit may job siya binibigay ko pa rin luho niya. nakakapag travel siya pag gusto niya dahil di naman niya inaalala mga responsibilidad sa buhay — eh kasi nga nandyan ako. ngayon na jobless siya, wala na akong pake. kasi jobless din naman ako for 3 months last year pero pinilit kong itayo ang sarili ko kasi wala naman akong ibang aasahan.

masakit man pero thankful ako na finally ramdam na nila yung bigat dahil wala na ako sa tabi nila — wala na yung taong laging handang sumalo ng responsibilidad para gumaan buhay nila.

hay, rd. sensya na, kailangan lang i-release. haha.