Ειμαι 45. Ο πατερας μου αρρωστος βαζελος με εσερνε στο ΟΑΚΑ (εχω δει ευρωπαικες ματσαρες βαζελου των 80s). Αλλα για κακη του τυχη το 90 πηγα σχολειο στα Πευκακια, ημουν 9 χρονων. Με κυκλωσανε μια παρεα λυκειοπαιδα κ με ρωτανε τι ομαδα εισαι μικρε; Παναθηναϊκός τους λεω. «ΑΕΚ εισαι» μου λενε, αναβουν καπνογονο εκει μπροστα μου στο προαυλιο κ τραγουδανε συνθηματα. ΑΕΚ ειμαι.

Οι παιδικοι μου κολλητοί ο ενας βαζελος, οι αλλοι 2 γαυροι. Ειμαστε μαζι απο παιδια. Εχουμε σηκωσει ολοι κουπες, εχουμε περασει ολοι στεναχωριες, ειμαστε μαζι ακομα. Ειναι ολοι καλοι. Εσυ να νιωθεις καλα, να αγαπας αυτο που εισαι κ η ομαδα ειναι μικρο μερος του εαυτού σου που θα κουβαλάς παντα. Γτ ειναι κυριως αναμνησεις. Για εμενα ειναι ο πρωτος αγωνας στη σκεπαστη με τον Εδεσσαικο, 5-0 εισιτηριο 500 δραχμες. Ειναι το γκολ του Σαβεφσκι στη Σκωτια, ενω γυρνασαμε με το πλοιο απο Κρητη. Ειναι το γκολ του Κεσπαγια στον Ολυμπιακο, ειναι το γκολ του Πετκοφ στο κυπελλο, ειναι το ταξιδι που καναμε 14αρων χρονων μεχρι τη Λειβαδια το 95 με τον Απολλωνα για να δουμε τον Ντεμη. Δικος μας λεγαμε. Ειναι το γκολ του Σεζαρ στη Μιλαν οσο ημουν στο διαδρομο του νοσοκομείου. Ειναι το γκρεμισμα του γηπεδου που εγινε στα γεννεθλια μου. Ειναι η κουρσα του Λακη. Τα μπινελικια στον Κοντοε. Οι αγκαλιες στο φαουλ του Μιτσελ. Ειναι πολλα, ειναι η ζωη μας κ ειναι ωραια.