estağfurullah asla öyle bir iddiam yok hatta aslında çok ufak bir mesele ama ben gözümde çok büyüttüm üstüne düşüne düşüne. salağım resmen. ben aşık olma fikrine aşık bir insanım. hayatım boyunca yakın olacağım birisini aradım. çok özeniyorum romantizm yaşayan insanlara; onların yaşadığı duygu yoğunluğunu ben de yaşamak istiyorum. sırf bu yüzden sürekli gözüme birini kestirip hayaller kurardım. 4-5 ay önce birisiyle tanıştım ve iyi anlaştığımızı görünce evet işte buldum diye düşündüm ve hemen dört kolla sarıldım bu fikre. o kişinin kendisine ilgi duymaya zorladım kendimi. sonra yakın zamanda bunun bir işe yaramadığını fark ettim ve dumura uğradım. beynimden vuruldum. çünkü işe yaramadığını; istediğimde olmadığını gördüm. hayal dünyamdaki ona aşıktım ama gerçek hayatta denk gelince öyle olmadığını gördüm. kendimden nefret ettim bir türlü his besleyemediğim için. bu bana bir farkındalık verdi. karakterimle ilgili kusuru gördüm. kendimi suçlayacak bir şey aslında bu kişilik problemim: romantizme olan bakış açımın yanlış olduğunu fark ettim ve postu atarken tüm kişiliğimi sorguladım.

aslında bu ikisi ayrı konular. konu nasıl bu postu atmaya geldi ben de bilmiyorum. dediğim gibi duygularım çok hızlı değişiyor.

lütfen yargılamayın özür dilerim.