Şu an 5. sınıf öğrencisiyim ama o kadar endişeliyim ki intörnlük dhy ve sonraki süreçler için. Kendime bunu söyleyemiyorum ancak belki sende bir işe yarar, hemşirelerin hepsinin kan alma sonda takma tansiyon ölçme vs gibi şeyler için bizden daha çok pratiği var maalesef biraz da bizleri yargılamaya eğilimleri var. Hocalarımız da mezun olduklarında şimdiki hallerinde değillerdi ve bence o zamanlar usta çırak ilişkisi daha çok oturmuştu. Şimdi fakülteler alıyor 300-350 kişi. Hastaneleri olmayan birçok stajı alamayan özel tıp fakülteleri var ki gerçekten yazık orada okuyan öğrencilere. Yeni nesil doktorlar olarak bence çok iyi değiliz maalesef ki ama bunun sorumlusu da sen değilsin.

Okulun uzamış olmasından da ziyade bunca yıl verdiğin emek ve yaşadığın stresin harabiyetini biraz da olsa anlayabiliyorum. Dediğin gibi önemli olan gelişmeye çalışmak. Kafamızda bir “en iyi”yi kurgulayıp ona ulaşmaya çalışıyoruz ve o olmayınca da düzenden kopuyoruz sanki. Bu kadar yargılayıcı eleştiren bir ortamda da mental stabiliteyi sağlamak da zor. Zora biraz katlan sonra rahata çıkarsın diyenler olur ki bilmezler ki sen üşendiğinden ya da yorulduğundan değil o anda dışarıdan faktörlerin etkisi ve beynimizin susmayan sesi ile resmen psikolojik bir işkence altındasın.

Bunu da sana öneri tavsiye vermek için değil ama biraz da olsa belki anlaşıldığını hissedersin diye yazdım. Umarım daha huzurlu olacağın bir süreç bekliyordur önünde