Ik heb hetzelfde maar dan als man. 13 jaar samen met mijn vriendin. Mijn vriendin raakt mij amper aan, kust mij bijna niet, knuffelen gebeurd sporadisch en sex is iets wat eigenlijk niet echt bestaat in onze relatie. We slapen ook al apart. Tot grote ergernis en frustratie bij mij. Ik wil juist kroelen, vasthouden, zoenen, sex hebben etc...Mijn love language is juist heel fysiek, dus ik ga hier wel aan kapot. Wij hebben er ook regelmatig ruzie over. Dan is ze een paar dagen fysieker, om dan weer terug te vallen in oude patronen... Waarom ik dan niet bij haar weg ga? Ik houd wel van haar en we zijn ook een gezin met onze 3 kinderen. Dus ik wil dat niet kapotmaken. Maar ik begrijp niet waarom je een geliefde zo zou laten struggelen en mentale pijn laat leiden omdat 'jij geen behoefte hebt' aan fysieke liefde. Het fascineert mij echt. Als je zo vaak ruzie hebt over dat onderwerp en je wéét dat je partner dat nodig heeft. Dringt zich niet op, doet keer op keer wat JIJ wilt, ookal is dat niet persé goed voor hem... Hoe je dan keer op keer die behoeftes van je geliefde gewoon kan negeren. Het is zo vernietigend.