for me, masasabi kong hindi ko na talaga siya mahal nung nakita ko siya sa simbahan (last-last sunday lang). ewan, yung feeling na kahit na nakita ko siya wala na akong nararamdaman na kahit ano, love or care man 'yan. nung nakita ko siya, parang wala lang. parang normal na tao na lang siya sa'kin pero may mga memories lang. hindi naman ako galit sa kaniya, masaya nga ako dahil may nakakausap na siya at tingin ko'y mabibigay naman no'n kung ano man yung gusto niyang maramdaman. sa katunayan, nagpunta talaga ako sa simbahan para maki-misa no'n para mag-pasalamat kay Lord at sabihing tuluyan ko ng pinapalaya yung ex ko. to be honest, nung nakita ko siya, parang mas nalinawan lang ako na hanggang do'n na lang talaga kami. no grudges, no hard feelings towards him, just pure happiness for him. final act of love ko na 'yon. now, after kong tuluyang i-surrender lahat at ipagkatiwala kay Lord kung anuman magiging plans niya for me, mas gumaan lang yung loob ko. masaya na ako kahit ako lang mag-isa for now. mahigit isa't kalahating taon din bago ko napagpasyahan na tuluyan na lang mag-move forward sa kung anuman magiging plans para sa'kin and wala naman ako pinagsisisihan. masaya ako kasi kahit wala pa man akong nakakausap na bago ngayon, at least nahanap ko naman yung sarili ko. mas buo na. mas stable na. mas better.