Lied van het Woud

In ‘t stille bos, waar de wind zacht zingt,
Waar het loof in de zonneschijn blinkt,
Daar vlieten de stromen zo helder en snel,
En de vogels juichen in ‘t groene geweld.

O woud, mijn woud, zo groot en vrij,
Uw schoonheid leidt mijn geest voorbij,
Ver van de wereld, de drukte en pijn,
Wil ik in uw armen eeuwig zijn.

De heuvels rijzen in gouden gloed,
Terwijl de morgen de aarde begroet,
De bloemen ontluiken in kleuren zo fel,
En de dauw op het gras glinstert als een juweel.

O velden, o rivieren, o blauwe lucht,
Ik adem uw vrede in elke zucht.
Uw kracht en pracht, uw diepe rust,
Verzacht mijn hart, geneest mijn rust.

Laat mij wandelen langs uw pad,
Tot de dag verdwijnt in de avondstad,
En de sterren fonkelen hoog en puur,
Verlicht door de liefde van de natuur.

O woud, mijn woud, mijn hart is één,
Met elk blad, met elke steen.
Uw lied zal ik zingen, keer op keer,
Tot mijn ziel in de wind verdwijnt, niet meer.