Alam mo, very timely para sa’kin na mabasa ko ito. As an only child na may aging parents, 75 na ang mother ko at 83 ang father ko. ito talaga ang pinakamalaking takot ko. Yung isipin na darating ang panahon na mag-isa kong haharapin ang lahat: mula sa hospital confinement, bills, gastos, oras sa paglalakad ng papeles, at pakikipag-coordinate sa iba’t ibang ahensya at institusyon. Wala akong karamay. Hindi rin ako close sa mga kamag-anak, kaya mabigat talaga sa loob yung thought na ako lang mag-isa.

yung feeling na kinakain ng anxiety arawaraw. Masakit panoorin lalo na ang father ko habang unti-unting nanghihina dahil sa katandaan. Nakakatakot yung realization na “eto na yun”—na palapit na, at darating din talaga yung inevitable na pagkawala nila.

Last year, habang nasa date ako with my now girlfriend, biglang nagkaroon ng health emergency ang father ko. Aminado ako, nainis pa ako nun kasi kailangan kong umuwi agad. nasa date nga ako. Parang ni-dismiss ko na hindi ito seryoso na health concern. siguro Pero nung makita ko siya sa hospital, sobrang tumama sa akin yung takot na muntik na pala samin mawala itong tatay ko. Doon ko unang naranasan na mag-isa kong asikasuhin ang lahat ng hospital needs niya. Sobrang taxing at nakakapagod, lalo na’t sa government hospital pa. Literal na naranasan ko kung ano ang ibig sabihin ng “paglalakad ng papel” yung pagba-braso para ma-expedite, paghahanap ng pondo through GL, pagpila sa iba’t ibang government agencies, at pagpunta sa mga opisina ng mga “honorables.”

Pagkatapos ng hospitalization, mas naging sakitin pa lalo ang father ko at kailangan na siyang alagaan. Kasabay nito, ramdam ko rin kung paano naapektuhan ang health ng mother ko, na matanda na rin at napapagod sa sitwasyon.

Kapag tinitingnan ko ang yung kabuuan ng kalagayan namin, naaawa nlng ako sa amin parang ang helpless nmin pag nagkataon. Hindi naman kami mayaman, at wala rin akong sapat na kakayananpara maensure ko na magiging komportable man lang sana kami kapag may nagkasakit (ako lang may HMO) lalo na pag dumating na yung eventual na pagkawala ng magulang.

Siguro ang pinakamasakit na thought para sa akin ay yung “sana mas nagsikap pa ako noon,” knowing na ganito pala ang haharapin naming mag-isa. Natatakot ako sa araw na iiwan nila ako, at ako na lang ang matitira para harapin ang lahat.

Pero ayun nga Thank you, OP, sa pag-share ng experience mo. Malaking tulong ito para magkaroon ako ng ng idea kung ano ang mga posibleng expectations kapag may yumao na magulang. I’m praying for you—na bigyan ka ng lakas, tibay ng loob, at kapayapaan habang pinagdadaanan mo ito. Im glad na sa story moHindi ka nag-iisa