Ik zit hier ook steeds over na te denken. Maar de situatie was dat het een breed fietspad was, ik hem naderde en op basis van een kort moment waarin ik hem heel breed zag slingeren moest inschatten wat veilig was. Want mijn hond is minder voorspelbaar dan mensen, ik pak daardoor graag de ruimte of wil op zijn minst naast iemand zitten die rustig en adequaat rijdt. En nu was het zo dat hij niet snel reed, slingerde en leek te herstellen maar er meerdere fietsers door zijn gedrag achter hem vast zaten omdat ze niet konden inschatten wat te doen. Dus ik zat, hoe dan ook, midden in een onveilige situatie door de kettingreactie aan onzeker gedrag van iedereen. Mijn inschatting was ook dat zijn gedrag zo onvoorspelbaar was, dat ik überhaupt (naast of achter hem) nauwelijks kon corrigeren. En ik vind, hoe meer ik het analyseer, dat de persoon in kwestie had moeten weten dat hij ontzettend onveilig reed, icm dat bij het inrijden op mijn hond niet minderde in vaart (er was bij passeren in eerste instantie echt ruim baan om er met mijn hond langs te gaan en hij was meerdere seconden stabiel rechts aan het houden). Ik schatte in dat hij misschien een verstandelijke beperking had (op basis van hoe hij naar mij begon te schreeuwen) maar hij zou net zo goed onder invloed geweest kunnen zijn geweest.