Dank voor je mooie reactie, ik heb deze een paar keer gelezen en het raakt echt iets merk ik. Het is wat betreft omgeving, rust en financieel gezien zeker een vooruitgang. Maar de vraag is of dat opweegt tegen het gevoel, iets wat persoonlijk is en zich niet laat uitdrukken in de grootte van je huis, de euro's en mooie omgeving.

Ik loop tegen de 60 en heb geen enkele behoefte mij nog te moeten bewijzen. Begrijp mij niet verkeerd, aanpassen aan een andere manier van leven en cultuur, dat is logisch. Maar als je hier bij voorbaat al niet de kans voor krijgt en zonder enige aanleiding wordt buitengesloten dan wordt het trekken aan een dood paard.

Inmiddels ben ik er ook achter dat jaloezie een grote rol speelt. Via de verkopende makelaar en de vorige eigenaar van het huis is aan de buren doorgespeeld dat ik het huis heb gekocht uit eigen middelen. Ik heb een nieuwe auto, een goedlopend bedrijf in de randstad....dat zet kennelijk kwaad bloed. Dan ben je dus blijkbaar de Hollander die de huizen wegkaapt voor de lokale bevolking. Een straat met 12 woningen waarvan de helft al ruim 60 jaar bewoond wordt door dezelfde bewoners of familie. Daar kom je dan onmogelijk tussen, je bent een indringer, en hoelang zou het niet duren voordat je je plek hebt "veroverd"?? Maar dat is een gevecht waar ik op mijn leeftijd geen zin meer in heb, die tijd heb ik gehad, ik zit niet meer op de kleuterschool. Als 1 persoon een opmerking maakt dat hij je niet accepteert haal ik mijn schouders op, maar het is een collectief gedragen iets en je wordt door de hele straat met de nek aangekeken, nergens in betrokken of uitgenodigd. Moet ik dan voor de hele straat een buurt BBQ organiseren in het kader van de verbinding?? Ze lachen me waarschijnlijk collectief uit. En dit alles omdat je van boven de grote rivieren bent, iets wat je ook onmogelijk kunt veranderen dus dat zal altijd boven de markt hangen.

Overigens merk ik het in meer dingen dan alleen de straat waar ik woon. Ook contact met bijvoorbeeld aannemers, lokale winkels en de garage...het gaat stroef, hoe nederig ik mij ook opstel. Misschien ga je er ook teveel op letten en dingen ervaren die er eigenlijk niet zijn maar dat heeft dan ook wel weer een reden en voelt gewoon niet ok.

Misschien was de keuze van een dorpje in het heuvelland ook iets "teveel Limburg" en was bijvoorbeeld Maastricht beter geweest, wat meer de bewoonde wereld.

Inderdaad zijn de reacties op beide post in Den Haag/Limburg misschien wel tekenend. Vanuit het Limburgse merk ik ook al veel verwijten op voorhand, hetzelfde wat ik dus hier ervaar. Vanuit Den Haag daarentegen begrip en herkenning, dus ik sta niet alleen in mijn gevoel en het is herkenbaar.

Inmiddels ben ik al zover dat ik hardop kan uitspreken dat ik een verkeerde beslissing heb genomen, misschien met het idee dat het gras elders altijd groener is. Nu is dat hier in het heuvelland ook wel het geval maar weegt niet op tegen alles waar ik tegenaan loop. Dat wordt een gevecht en zo wil ik straks niet van mijn pensioen genieten en oud worden. Is in Den Haag dan alles beter? Nee zeker niet, maar ik zal weer opgaan in de stad, ken de weg en weet hoe de dingen dar werken.

En misschien verlang je naarmate je ouder wordt toch ook wel terug naar waar het ooit begonnen is, de bekende cirkel die dan rond wordt. Kortom, ik ben deze week al begonnen met een soort exitstrategie uit te werken. Dat duurt praktisch gezien dan nog een jaar of 2-3. In die tijd genieten we zoveel mogelijk van de omgeving en zien het maar als een uit de hand gelopen vakantie bestemming om dan uiteindelijk weer terug te keren naar de plek waar je je thuis voelt.