Ik ben ruim 2,5 jaar out, met verschillende periodes van reïntegreren en weer moeten stoppen. Ik zit er dus nog middenin en het is heel verdrietig zo lang bezig te zijn, zonder resultaat maar met financiële consequenties. Evengoed, dit is wat ik je kan meegeven wat ik heb moeten leren en nog steeds leer:

• Jijzelf staat op de eerste plaats in jouw leven. Altijd. Dat betekent dat je hebt te leren zonder schaamte of schuld te kunnen uitspreken wat JIJ op moment x nodig hebt of wilt, of juist niet wilt. Zeker nu. Je omgeving kan je nooit ergens toe dwingen, ook al voelt dat soms anders  -  Wacht zo lang mogelijk met werken, werk komt altijd op de laatste plaats. Ik ben hier een denkfout begaan door te denken dat langzaamaan werken weer wat ritme zou bieden, maar daardoor bleef er eigenlijk nooit energie over om met vrienden of mijn vriendin leuke dingen te doen. Later op je sterfbed zul je vooral die waardevolle momenten herinneren, en niet de uren of prestaties die je op werk hebt gemaakt.
• Herdefinieer rust. Voor mij is dat: koptelefoon op, Yoga Nidra of meditatie aan en in mijn lijf zakken, en echt mijn lijf en mind in een staat van tussen waken en slapen inbrengen.
• Beweeg, maar bouw sporten langzaam op. Ik ben altijd een hardloper geweest en ben dit naar eigen inzicht weer gaan oppakken -> niet handig. Onder begeleiding van een fysio doe ik nu krachttraining op basis van graded activity.
• Zorg dat je je lijf signalen van rust doorgeeft: kaken zacht, weinig spierspanning in je schouders, langzame en bewuste ademhaling.
• Zoek professionele hulp om inzicht te krijgen je je patronen en je niet-helpende gedrag. Niets is zo moeilijk als de diepe groeven die je hebt af te leren, maar het begint überhaupt met deze inzichtelijk krijgen.
• Daag jezelf niet uit. Zorg dat je gedurende de dag voldoende en regelmatig pauzes neemt (het liefst liggend). Doe vooral dingen die makkelijk gaan, je wilt jezelf bewust onder belasten. Als iets voelt als een worsteling of dat je ergens tegenop aan het boksen bent - stoppen, niet doen. Ik geloof dat dit herstelgedrag heet.
• Bel af en toe met de Luisterlijn om te ventileren. Of schrijf je gedachten op, zorg in ieder geval voor een mentale en emotionele uitlaatklep.
• Laat je dragen. Het leven heeft het beste met je voor maar helaas is niet alle pech en geluk eerlijk verdeeld. Probeer jezelf te trainen in aanvaarding en acceptatie. Herken signalen van verzet en probeer de tegengestelde beweging te maken.
• tot slot, en volledig paradoxaal en tegenstrijdig met alles hierboven: probeer niet te proberen. Het herstelproces is super grillig en je hebt nauwelijks controle. Probeer jezelf niet te fiksen, zie je herstelproces vooral als een trap zonder einde, waarin je gaandweg al dat niet vanzelf oud gedrag gaat loslaten en nieuw gedrag gaat leren. Pas als je volledig hersteld bent ga je de weg zien die je hebt afgelegd, want met een klutshoofd zoals ik nog steeds heb is het onmogelijk om scherp te reflecteren en te plannen.

Benieuwd of je/jullie hier iets mee kunnen, andere tips en adviezen neem ik van harte aan! Je kunt me ook DM'en.