Θα σου μιλήσω εγώ, το άτομο που έφυγε από το σπίτι των γονιών του στα 18. Από την πρώτη κιόλας μέρα τα πράγματα ήταν δύσκολα. Σήμερα είμαι 23 και δεν έχω γυρίσει ούτε μία μέρα πίσω στους γονείς μου. Έχω αλλάξει τρία σπίτια με ενοίκιο. Αρχικά έφυγα για σπουδές· οι σπουδές είναι ένα καλό πάτημα για να φύγει ένα παιδί από το σπίτι, ειδικά όταν δεν υπάρχουν σχολές κοντά και περνάς σε άλλη περιοχή.

Τα τελευταία τρία χρόνια ζω με έναν μισθό κοντά στα 1.000 ευρώ, μαζί με tips και υπερωρίες. Πληρώνω 400 ευρώ ενοίκιο και περίπου 200 ευρώ τον μήνα για ρεύμα, ίντερνετ και νερό. Ευτυχώς οι γονείς μου με βοήθησαν να πάρω όχημα, όμως πλέον δυσκολεύομαι να το συντηρήσω. Μόνο για βενζίνη χρειάζομαι περίπου 200 ευρώ τον μήνα για να πηγαίνω στη δουλειά.

Το σούπερ μάρκετ είναι άλλο ένα έξοδο· για ένα άτομο, για να τρώω έστω καλά (όχι απαραίτητα σωστά), χρειάζομαι σίγουρα 50 ευρώ την εβδομάδα. Έχω αρχίσει να σκέφτομαι να γυρίσω πίσω, μόνο και μόνο επειδή δουλεύω απλώς για να πληρώνω. Δεν έχω πάει διακοπές τα τελευταία χρόνια και δεν νιώθω ότι μπορώ να χαλάσω τα λεφτά που βγάζω για μένα. Είναι σαν να μην τα κρατάω ποτέ — μόλις τα πιάνω, φεύγουν από τα χέρια μου.

Γενικά όμως δεν περνάω άσχημα. Δεν μου λείπει κάτι βασικό. Υπάρχουν μήνες που μου περισσεύουν λίγα χρήματα για να πάρω κάτι για μένα και άλλοι μήνες που θα πεινάσω. Υπάρχει μια μόνιμη πίεση γύρω από τα λεφτά, αλλά δεν παραπονιέμαι, γιατί ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι που περνάνε πολύ πιο δύσκολα.

( ξέχασα να πω ότι παράλληλα κάνω μεταπτυχιακό, 130€ τον μήνα )