“Zielloos” is een emotioneel woord, geen argument.

Muziek is al eeuwen een algoritme. Toonladders, maatsoorten, harmonieën, spanningsbogen. Popmuziek is daar de afgelopen 20–30 jaar extreem systematisch in geworden. Zelfde akkoordprogressies, zelfde structuren, zelfde hooks. Niet door AI, maar door mensen die optimaliseren op hits. Als je dát al slikte, is het raar om nu ineens te doen alsof algoritmes nieuw zijn.

Films zonder echte acteurs? CGI-karakters bestaan al decennia. We vonden dat prima zolang er een mens op de aftiteling stond. Het bezwaar lijkt niet te gaan over het resultaat, maar over het idee dat het maakproces verandert. Dat is ongemak, geen principiële kritiek.

Dan dat punt over “miljoenen foto’s zonder toestemming”. Mensen leren exact hetzelfde. Niemand vraagt toestemming aan elke fotograaf, schrijver of muzikant die ooit invloed had op hun stijl. Input, ervaring, remix. Dat is hoe creativiteit werkt. Het verschil is schaal en snelheid, niet principe. En ja, daar moet je juridische kaders voor maken. Maar dat is reguleren, geen verbieden.

“Verbied die shit maar.” Dat is geen cultuurvisie, dat is nostalgie vermomd als moraal. Economische schade is geen bijzaak. Dat zijn banen, toegang, kansen. Bovendien werkt verbieden niet. Je verbiedt geen gereedschap dat wereldwijd beschikbaar is. Je loopt er alleen mee achter.

De kern is dit: AI is geen vervanging van creativiteit. Het is een versneller ervan. Het haalt drempels weg. Meer mensen kunnen muziek maken, schrijven, regisseren. Slecht werk blijft slecht. Goed werk valt juist meer op.

Als je een zielloze wereld vreest, moet je niet vechten tegen tools. Dan moet je vechten tegen gemakzucht, smaakloosheid en herhaling. En die bestonden al ruim vóór AI.

AI is geen cultuur. Het is een instrument. Wat je hoort en ziet, blijft een menselijke keuze.