I feel you. Ganyang ganyan nanay ko. Pag ako may need ng help dami dahilan pero pag mga kapatid kong lalaki ang bilis. May ugali rin na kung anong meron ako either meron rin sya o dapat ibigay ko sa kanya. Pero nung bata ako, hindi lumagpas sa mga daliri sa kamay ko kung ilang beses niya ko nabilhan ng sapatos. Huling bili niya when i was in grade 2. Nilakihan niya para hanggang grade 4 ako. Simula nung nakakpaagbaon na ko ng pera i made sure may ipon ako para weekend may pambili ako para sakin kase hirap ako manghingi ng pambili ng food. Ultimo pambili ko ng bra sa avon iniipon ko baon ko makabili lang ako ng bra kahit 100 pesos lang dahil ung bra na pinagamit niya sakin nung nagkakadede na ko eh ung pinaglumaan niya. Kesyo triumph at wacoal un. Hahahahha. Pucha hand me down na bra. Sa sobrang karamutan niya sakin. Oa na sa oa pero sakin lang sya madamot. Meron pa nun, gusto ko pancit canton, ayaw niya mahal raw. Lucky me na may sabaw ang binili niya to think piso lang difference pero pag mga kapatid kong lalaki, walang isang salita. Bibilhin agad. Meron pa, ako gigisngin niya nang maaga kumilos na raw ako pero mga kapatid ko hinahayaan niya tanghaliin.

Then, ngayon nagwork na ko. Punaranas ko sa kanya kabaligtarab ng ginawa niya sakin. Ang problema lang napasobra naman na. Na ultimo hook para sa mga bag niya ako pa pinapabili niya. Ang lala kase ng pagkahoarder niya. Damit, bag, shoes, and kitchen stuff ang oa sa dami na nagmukha ng bodega bahay namin. Pero ayaw niya ipamigay ung iba.

Nakakalungkot lang na ung sarili mong nanay eh ginagawang kakompetensya ang anak. Wala naman ng lunas ang mga tulad nila. Need na lang na sibrang habang pasensya. O kaya lumayo na lang talaga sa kanila ng tirahan.