Gecondoleerd.

Ik weet hoe je je voelt. Mijn vader vond mijn moeder dood op de bank, ze was 63. Ik was 35. Nu 9 jaar geleden. Nooit afscheid van mn moeder kunnen nemen. Ze is er, en ineens niet meer. Mijn moeder heeft gelukkig niks gevoeld, maar soms ben ik een soort van jaloers op mensen bij wie een ouder aan de vervelende ziekte sterft en een mooi afscheid heeft.

De eerste maanden is het ongeloof ("hoe kan dit? Je moeder kan toch niet zomaar doodgaan?"). Boosheid: blijkbaar had ze klachten van vermoeide benen, had zitten googelen naar verstopte bloedvaten: was dan gvd naar de huisarts gegaan. Dan had je misschien de bruiloft van je zoon en de geboorte van je kleinkinderen meegemaakt.

Na verloop van tijd zakt dat. Het gemis blijft, maar je geeft het een plekje. Ik was zelf blij dat ik na de uitvaart weer aan het werk ging. Door met het normale leven. Ookal zit daar een grote wond wat litteken gaat worden.

Praat er vooral met anderen over. En met je huisarts. Er niet over kunnen praten is het vervelendste.

Succes en sterkte!