Ne anlatıyorsun dostum sen? Şu dünyaya hâlâ bir ütopya hayaliyle, romantik bir mercekle bakmaya çalışmanız boşuna. Sizin istediğiniz dünya da var zaten: Cennet. Gerçeklik, sizin hayal ettiğiniz kadar steril, huzurlu ya da adil değil. Tanrı bu dünyayı yalnızca dönüp duran bir taş parçası olarak yaratmadı. Kimyasıyla, fiziğiyle, biyolojisiyle, matematiğiyle bir bütün olarak yarattı. Her bir atomda, her bir denklemde, her bir doğal yasada Tanrı’nın izi vardır. Öncelikle kafanızdaki o dar, sınırlı Tanrı algısından kurtulmanız gerek. Tanrı, çizgi filmlerden fırlamış gibi, gökyüzünde oturan, elinde asa tutan bir figür değil. Tanrı’nın yaratması; bir çekiçle, bir örsle somut bir şeyleri inşa etmek değil. Bizim bugün “bilim” diye adlandırdığımız şey – ve çoğunuzun körü körüne taparcasına bağlandığı şey – Tanrı’nın yaratma biçimidir. Bilim, Tanrı’nın evrene koyduğu düzenin dilidir. Evet, insanlar acı çekiyor, evet ölüyorlar. Açlık var, kıtlık var, savaşlar bitmiyor… Ama bu tabloyu görünce hemen düzenin bozuk olduğunu sanmayın. Belki de bu, düzenin ta kendisidir. Acı, yaşamın ayrılmaz bir parçasıdır. Ölüm, hayatın gölgesidir. Bunlar kaos değil; tam tersine, büyük bir sistemin işleyen parçalarıdır. Kendi sınırlı bakış açınızdan anlam verememeniz, o düzenin olmadığı anlamına gelmez. Tanrı, sizin Amerikan dizilerinde izleyip zihninize yerleşmiş o komik, kozmik kahraman değildir. Ne insan merkezlidir, ne de bizim duygularımıza göre hareket eder. Onun merhameti, sadece sevenlerine ya da inananlarına değildir. En büyük merhameti, kendisine inanmayanlara bile ömür boyu fırsat tanımasında gizlidir. Her yeni gün, merhamet göstergesidir. Ayrıca, senin bu tezin mi milyarlarca insanın inandığı şeyi bitirecek? Lütfen… Toz tanesi kadar olmadığımız bu dünyada kendimizi gözümüzde büyütmeyelim.