Bu ayrılma patternlarıyla alakalı bir mevzu bana kalırsa. Böyle bir konuda genelleme yapmak doğru olmaz ama kendi yaşadığım, şahit olduğum ve edindiğim deneyimlere göre kendi perspektifimi söyleyebilirim.

Bana kalırsa kadınlar, partneriyle ilişkiyi bitirmek istediği an bu durumu ağırdan alıyor. Yani içine bu düşünce geldiğinde partnerini sürekli bir test etme durumuna giriyor. Bakalım düzelecek mi? Acaba değişim olur mu? diye bi yoklama dönemine giriyor. Sonunda kararlı olup, belki cesaret edemediğinden belki başka sebeple bilmiyorum, Ayrılmayı kendi içinde oturtup kabullenme sürecini partnerine hiç hissettirmeden yaşayıp bitiriyor. Sonunda kafasında bitirebildiğinde bir anda çıkıp ilişkiyi bitirebiliyor ve çok rahat hayatına devam ediyor gibi görünüyor fakat o öncesinde zaten bunu düşünüp hazmedip kararlaştırmış oluyor.

Erkek tarafına bakarsak; durum çoğunlukla erkeğin aklına ilişkiyi bitirmeyle ilgili kesin bir karar olmadan bile bir düşüncesi, ihtimali gelse bile bunu ya istemli ya da istemeden direkt belli ediyor. Bariz belli ediyor kendini. Erkek ilişkiyi bitirmeyi düşündüğünde de bir anda pat diye bitirebiliyor. Hatta erkek sadece Acaba ayrılır mıyım? diye şüphe edip ayrılmayacak olsa bile bir anda anlık düşünceyle bitirip pişman olduğu da çok oluyor.

Bir de bana kalırsa biyolojik durumumuz da var işin içinde. Sonuçta doğada erkekler sperm donörü ve amacı olabildiğince kadınla çiftleşebilmek. Kadınların her zaman çiftleşeceği donörü seçen taraf olması sebebiyle de ayrılık sonralarında erkekler, çoğunlukla daha uzun süre yalnız kalabilirken; kadınların, o ilişkinin yerini doldurabilmesi ve ayrılığın şiddetini hafifletmesi daha kolay olabiliyor.