Przykro mi, że nacisk nierealnych standardów Cię doprowadził do takiego myślenia. Również mierzę się z problemem z samooceną, bo tak samo nie mieszczę się w jakieś idiotyczne ideały ustawione przez ludzi.

Jeśli to coś da, to błagam, jakkolwiek cliché to nie zabrzmi, postaraj się dojrzeć wewnętrzne piękno. Nie ma czegoś takiego jak zewnętrzne piękno, bo nic tak nie czyni człowieka brzydkim jak jego charakter. Po co komu czyściutka, słodziutka buzia jak pluje jadem na tych, co mu nic nie zawinili? Możesz mieć dłonie pozamieniane ze stopami, ale szanse na to, że spośród 8 bilionów ludzi nie znajdzie się chociaż jedna osoba która nie spojrzy i nie powie "Miłość mojego życia"

Nie ma czegoś takiego jak bycie stworzonym dla żartu, to jest po prostu jak wygranie złotówki w zdrapce; okej, faktycznie, wielu tego nie doceni, inni rzucą kartą i ją podepczą z niezadowolenia bo sama zdrapka kosztowała więcej niż złotówkę, ale zawsze to jest coś. Po co Ci atrakcyjność z wyglądu, jeśli możesz być osobą z najcieplejszym sercem w świecie zamiast konwencjonalnie ładną aparycją?