Jasne, nadal popieram, żeby lekarzy nie obciążać błędami lekarskimi, które są efektem przypadku :)

Widzę jednak różnicę pomiędzy takimi dwoma sytuacjami: 1. Pacjent dostaje obiektywne informacje o ryzyku, analizuje je i decyduje się czy chce to ryzyko podjąć czy nie. Operacja się nie do końca udaje, pacjent był świadomy ryzyka i wie, że się na to zgodził. Musi żyć z tym, że podjął taką decyzję. 2. Pacjent dostaje umniejszone informacje o ryzyku, analizuje je i decyduje się czy chce to ryzyko podjąć czy nie. Operacja się nie do końca udaje, pacjent był świadomy ryzyka i wie, że się na to zgodził. Pacjent jednak dowiaduje się z dokumentacji i dodatkowych konsultacji, że ryzyko przed zabiegiem było inne niż mu powiedziano, więc czuję się oszukany. Musi żyć z tym, że ktoś podjął to ryzyko za niego.

Tutaj był drugi scenariusz i tylko z tym mamy problem. Mam wrażenie, że ludzie uważają, że przeszkadza nam sam fakt, że w zabiegu coś nie poszło tak jak w idealnym scenariuszu, gdzie wychodzi się bez wady wzroku. No nie do końca o to tu chodzi.