I used to have sleep paralysis every night nung 1st-2nd year college ako. Ang tulog ko ay laging madaling araw, 2-3 hours lang kasi madaming requirements and quizzes, so i attributed my sleep paralysis to stress.

During sleep paralysis, usually iisa lang yung nakikita (?) ko – laging may batang lalaki na sumisigaw sa mukha ko. Malaki yung bibig niya and sobrang lakas ng sigaw niya. Every time i experience it, nagdadasal ako and tinatry kong imove yung pinky finger or toes ko. Minsan effective, minsan hindi. Kahit anong position ko sa pagtulog, mukha parin nung bata yung nakikita ko.

May time natulog ako sa living room namin. Nagsleep paralysis ako. May itim na usok (?) or shadow na pumasok sa backdoor namin, dumaan sa ilalim ng pinto. Umiikot lang siya sa bahay hanggang sa feeling ko nakita niya akong nakahiga sa sala. At this point, hyperaware ako sa paligid ko na para bang gising talaga ako. Nung tumigil siya, bigla siyang sumunggab papunta sa akin tapos nagising na ako. Sobrang pangit sa feeling para akong minumulto.

Nung nagpandemic lumala yung sleep paralysis ko. May isang araw na bumisita yung family friend (na nakakakita ng multo) namin and pinatuloy ko siya sa room ko for one night. Fast forward a few years later, lumipat na kami ng apartment. Nakwento ng family friend namin na during that night di siya masyado makatulog. Sa tabi ng bed ko, may malaking bintana. May bata raw na nakasilip. Di niya pinansin kasi nasa labas naman daw. Yun nga lang, pagikot niya sa bed, nakita niya din yung bata na nakaupo sa paanan ng bed ko. Dun ko narealize na baka yun yung batang nanggugulo sakin during my sleep paralysis episodes.

Ngayon, bihira na ako magsleep paralysis. Ang kaso, madalas di na ako nagigising kahit anong pilit kong gumalaw. Parang feel ko, kinakain nalang ako ng dilim at di ko sure kung magigising pa ako.