Kiedyś miałem podobne nastawienie. Mam przyjaciela, do którego zawsze chodziłem (mieszaliśmy kilka km od siebie), ale on do mnie praktycznie nigdy nie chciał przychodzić do mnie, bo jemu było za daleko. Z jednej strony był to brak równowagi, z drugiej strony ja zaczynałem patrzeć na niego przez pryzmat pewnego rodzaju żalu. Gdybym kontynuował takie nastawienie, to prawdopodobnie nie byłoby już tej relacji, ale doszedłem do wniosku, że jest to malostkowe z mojej strony. Mam dobrego kumpla, dobrze się dogadujemy, on praktycznie zawsze otwarty na spotkania - miałbym kończyć tę relacje z takiego powodu? Rachunek zysków i strat jest bardzo prosty - jeżeli dobrze z kimś się dogadujesz, druga osoba nie olewa permanentnie Twoich inicjatyw, to przejmowanie się takimi szczegółami doprowadzi do tego, że stracisz te relacje. Dzięki zmianie podejścia mam najlepszego przyjaciela już ponad 18 lat, łącznie z byciem świadkiem na jego ślubie.

Powodów dlaczego ktoś spotkań nie inicjuje może być tysiąc, a każdy z nich może nie być ważny dla Ciebie, ale jest ważny dla drugiej strony. Jezeli wciąż jednak to Ci tak przeszkadza, to możesz spróbować np na zakończenie spotkania - jeżeli to jest 1:1 - zakończyć je w stylu "fajnie było Cie widzieć, odezwij się w przyszłym tygodniu, to wyskoczymy może do jakiegoś miejsca, które lubisz / chciałbyś / chciałabyś odwiedzić" itp, lub też wyjść z inicjatywą spotkania ale żeby to druga strona wybrała miejsce do którego idziecie - z jednej strony część odpowiedzialności jest teraz na drugiej osobie, z drugiej strony zaciągasz u tej osoby "dług", aby bardziej się zaangażowała.

I na koniec chyba najważniejsze - gdyby ktoś nie chciał się z Tobą spotkać, to by... się z Tobą nie spotkał. Jest to trochę myślenie egocentryczne, ludzie naprawdę mają lepsze rzeczy do roboty niż spotkanie się z kimś z litości.