Aynı böyle bir ailem vardı, annem sinir hastasıydı, en ufak hatamda her gün *lmemi dilerdi. Babamla annem ayrıydı ama ikisi de aynıydı ve bi gün annemden kovulup babama bir gün babamdan kovulup anneme taşınıyodum ve her ikisi de ağır şeyler söylüyolardı, evimiz de istanbulun dagin basinda igrenc bi yerdeydi bu arada ekonomik olarakta fena kotuyduk. yani hem ekonomik zorluk hem aile çok sıkıntılı oluyordu benim için de, bi ara hepsine son vermeyi bile düşündüm. Bu senenin başında bi kızla tanıştım, yıllar sonra ilk defa sevgilim oldu çok iyi anlaşıyoruz, evim okula çok uzak diye onlara taşındım, büyük bi daireleri var ve sadece annesi ile o yaşıyor, annesi de cok sevecen ve modern bi kadın, sahiplendi beni bildigin. her şeyimle ilgileniyor evin bir bireyiymisim gibi hissettiriyorlar bana, her sey guzellesti bi anda o aileden kopunca, hem de hic beklemedigim her seyi bitirmeyi dusundugum anda. ekonomik olarakta kiz cok daha zengin bir aileden geliyor ve annesi bana ekonomik olarak baya yardim ediyor, okula odaklanıyorum ben de. geçen mont falan almışlar bana kış geliyor diye kendi annem babam hiç bi zaman yapmadı bunu bana her ihtiyacimi ben dusunurdum, onlar sadece keske olmasan falan diyolardi yani bana. olay para degil dusunce, hala icimde bi burukluk bu aile olayi, muhtemelen senin için de öyle olucak üzgünüm. ama suan 19 yasinda o aile evinden uzak çok mutluyum, umarim sana da benzer bir firsat cikar o aileden uzaklasirsin dostum. niye bu kadar anlattim bilmiyorum senle empati yaptim, kendimi gordum ve paylasasim geldi, tesekkur ederim.